พอเรื่องโรงเรียนจัดการเสร็จ เฉี่ยวเฉี่ยวก็วางใจ ใกล้จะถึงวันตรุษจีน ทุกคนช่วยแม่จัดเตรียมของสำหรับปีใหม่
หยางเจิ้งได้ใบตอบรับเข้าเรียนแล้ว เขาหยุดทำงาน รอไปรายงานตัวที่โรงเรียนหลังปีใหม่
น้องสาวกับแม่ยุ่งอยู่กับการซื้อของ เขาจึงเฝ้าลูกอยู่บ้าน
โจวเสี่ยวเหวยอายุเจ็ดเดือนแล้ว ตัวอ้วนกลม คลานเร็วมาก เผลอนิดเดียวก็กลิ้งตกเตียงได้ รื้อบ้านกระจุยกระจาย
ช่วงว่าง ๆ หยางเจิ้งใช้เหล็กเศษจากที่ทำงาน เชื่อมทำคอกกั้นให้เขา ปูพื้นด้วยกระดาษแข็ง แล้วซ้อนด้วยผ้าห่มนุ่ม ๆ ที่แม่ทำไว้ เจ้าตัวเล็กเหมือนหมู ถูกเลี้ยงในคอกกั้นนั้น เฉี่ยวเฉี่ยวเรียกมันว่า “คอกหมู”
หลังจากคลอดลูก เฉี่ยวเฉี่ยวก็เตรียมตัวสอบเอ็นทรานซ์ ยุ่งมาก ไม่เคยกลับบ้านเกิดเลย ครอบครัวจึงปรึกษากันว่า โจวเหวินฮุยจะขอยืมรถจากที่ทำงาน ตอนเย็นวันสิ้นปีกลับไปกินข้าวปีใหม่ที่หมู่บ้านใหญ่ พักหนึ่งคืน แล้วค่อยกลับเข้าเมืองวันตรุษจีน
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวมาอยู่ในเมืองครบหนึ่งปีแล้ว ใจจดจ่ออยู่กับลูกสาว อยากกลับไปอยู่บ้านเกิดหลายวันหน่อย ครอบครัวเตรียมของสำหรับปีใหม่กันอย่างสนุกสนาน เฉี่ยวเฉี่ยวมีเงิน จะซื้ออะไรก็ต้องซื้อบ้าง
เสื้อกันหนาวและกางเกงบุผ้าให้ปู่กับย่า บุหรี่กับเหล้าให้พ่อ รวมถึงลูกอมและขนมปังกรอบ...
ยุ่งอยู่หนึ่งอาทิตย์ เตรียมของใกล้ครบแล้ว รอแค่โจวเหวินฮุยหยุดงาน ก็จะได้กลับบ้านไปเยี่ยมปู่ ย่า และพ่อ
วันนี้ ขณะครอบครัวกำลังห่อเกี๊ยวกันอยู่ มีเจ้าหน้าที่จากคณะกรรมการเขตคนหนึ่งมาที่บ้าน “ขอถามหน่อย สหายหยางเฉี่ยวอยู่บ้านไหม?”
หยางเฉี่ยวนึกว่ามีใบตอบรับมาส่ง จึงดีใจตอบว่า “ฉันเอง คุณคือ?”
เจ้าหน้าที่เขตยื่นซองเอกสารออกมาแล้วพูดว่า “สหายหยางเฉี่ยว นี่คือเอกสารตรวจสอบประวัติของคุณ ถูกตีกลับมาแล้ว”
“ตีกลับมา? ทำไมล่ะ?”
“เท่าที่ฉันรู้ ปู่ของคุณมีปัญหาเรื่องชนชั้น คณะกรรมาธิการปฏิวัติบอกว่า คนที่มีพื้นเพแบบคุณ ไม่สมควรได้เข้ามหาวิทยาลัย สหายหยางเฉี่ยว รีบไปหาเส้นสายเอาเถอะ นี่เป็นเรื่องที่เล็กหรือใหญ่ก็ได้ มีนักเรียนที่มีพื้นเพไม่ดีหลายคน ก็ได้ใบตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยมาแล้ว” เจ้าหน้าที่เขตเตือนด้วยความหวังดี