“พ่อ เชิญนั่งก่อนนะคะ หนูจะไปชงไข่น้ำตาลทรายแดงให้ถ้วยหนึ่ง บำรุงเลือด”
“ดี ดี ลำบากเจ้าแล้วเฉี่ยวเฉี่ยว”
ลั่วเหม่ยอวิ๋นเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เดินตามเฉี่ยวเฉี่ยวเข้าครัวไป
“แม่!”
เฉี่ยวเฉี่ยวร้องเรียก ลั่วเหม่ยอวิ๋นสวมกอดเฉี่ยวเฉี่ยว แล้วกระซิบเสียงอ่อนโยนว่า “ลูกเอ๋ย ลำบากเจ้าแล้ว”
“แม่คะ ปีกว่ามานี้ แม่เองก็คงยากลำบากไม่น้อยใช่ไหม”
“ยากลำบากอยู่ แต่ดีที่มันผ่านไปแล้ว พ่อของเจ้าฟื้นขึ้นมาแล้ว เหวินฮุยก็ยืนขึ้นมาได้แล้ว ฟังจากเสี่ยวหลิวว่า เขาออกหนังสือเล่มหนึ่ง ยังไปบรรยายตามที่ต่างๆ เพื่อเลี้ยงดูครอบครัว ตอนเจ้าเพิ่งมาอยู่บ้านเรา เหวินฮุยไม่ยอมแม้แต่จะออกไปตากแดดข้างนอก แต่ตอนนี้กล้าไปพูดต่อหน้าคนมากมายแล้ว เฉี่ยวเฉี่ยว เจ้าเป็นคนเปลี่ยนเหวินฮุย ความรู้สึกนี้ แม่จดจำไว้”
“แม่คะ เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะคะ แม่พูดแบบนี้ก็เห็นหนูเป็นคนนอกสิ”
“คนในครอบครัว ก็ต้องขอบคุณเมื่อถึงคราวควรขอบคุณ เจ้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ พ่อกับแม่ดีใจกับเจ้าด้วย”
“ไม่ใช่ว่าหนูเรียนเก่งหรอกค่ะ เป็นเหวินฮุยที่บังคับให้หนูเรียน พอคลอดลูกได้สิบวัน เขาก็จะให้หนูอ่านหนังสือ ดุมากเลย” เฉี่ยวเฉี่ยวอดไม่ได้ที่จะฟ้อง
“ไอ้เด็กโง่นั่น อ่านหนังสือตอนอยู่ไฟ สายตาเสียจะมีเรื่องยุ่งยากเอา”
“อาจารย์ดุ ลูกศิษย์เก่ง ถ้าเขาไม่บังคับหนู หนูคนหนึ่งที่จบแค่มัธยมต้น จะสอบติดมหาวิทยาลัยได้ยังไง” เฉี่ยวเฉี่ยวอดไม่ได้ที่จะปกป้องเหวินฮุย
“เฉี่ยวเฉี่ยว ทั้งเจ้าและเหวินฮุยต่างก็ก้าวหน้าไปด้วยกัน แม่ดีใจกับพวกเจ้าจริงๆ”
เฉี่ยวเฉี่ยวจะตอกไข่ใส่สองฟอง ลั่วเหม่ยอวิ๋นห้ามไว้ว่า “แม่ไม่กิน วันนี้ดีใจเกินไป กินอะไรไม่ลงเลย ทำให้พ่อถ้วยเดียวก็พอ ร่างกายเขายังไม่ฟื้นดีเลย”