หยางเจิ้งถือของขวัญไปสวัสดีปีใหม่อาจารย์ตั้งแต่เช้าตรู่ แต่อาจารย์ไปทำงานที่โรงงานแล้ว
หยางเจิ้งฝากของขวัญไว้กับภรรยาอาจารย์ พลางบอกว่า "คุณนาย ผมไปตามหาอาจารย์ที่โรงงานนะครับ"
"เธอก็ไม่ได้ไปทำงาน ไม่ต้องไปหรอก อยู่บ้านสอนการบ้านหงหงเถอะ เดี๋ยวเที่ยงอาจารย์ก็กลับมาแล้ว"
"หงหงไม่ฟังผมเลยสักนิด ไปดูที่โรงงานดีกว่า"
เฉินหงน่ะปากจัด นอกจากไม่ฟังหยางเจิ้งแล้ว ยังตามตื๊อจะแต่งงานกับเขาอีก ไปอยู่ที่โรงงานยังสบายใจกว่า
"ก็ได้ กลางวันมาทานข้าวที่บ้านนะ ฉันทำพะโล้หมู"
ภรรยาอาจารย์ยิ้มพลางพูด นางก็รู้ดีว่าลูกสาวของตนน่ะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
พอมาถึงโรงถลุงเหล็กหนึ่ง ใจของหยางเจิ้งก็ห่อเหี่ยวลงทันที มีรถดับเพลิงหลายคันเปิดหวอวิ่งเข้าไปในโรงงาน นี่มันเกิดเรื่องแล้ว
โรงถลุงเหล็ก ถ้าไม่มีเรื่องก็ไม่มีอะไร แต่ถ้ามีเรื่องก็เป็นเรื่องใหญ่เลย
หยางเจิ้งร้อนรนดั่งไฟเผา วิ่งเข้าไปในเขตโรงงาน แต่ถูกแผนกรักษาความปลอดภัยห้ามไว้ "จะเข้าไปทำไม ห้ามเข้าโรงงาน"
หยางเจิ้งหวาดกลัวจับใจรีบถาม "สหายครับ เกิดอะไรขึ้น ผมก็เป็นคนของโรงถลุงเหล็กนี่ครับ"
"เตาหลอมระเบิด มีคนบาดเจ็บ เธอไม่ใส่ชุดทำงาน ไม่สวมหมวกนิรภัย แล้วยังจะวิ่งเข้าไปอีก ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง"
เตาหลอมระเบิด นั่นมันแผนกของหลิวต้าเป่า อาจารย์น่าจะไม่เป็นอะไร
หยางเจิ้งไม่ยอมจากไปไหน ได้แต่เฝ้าอยู่ห่างจากประตูโรงงานไปสิบกว่าเมตร ไม่ว่ายังไงก็ต้องเจออาจารย์ให้ได้ถึงจะสบายใจ
ไม่นาน รถพยาบาลก็มาเช่นกัน ที่โรงงานของโรงถลุงเหล็กหนึ่งมีคนถูกหามออกมา หยางเจิ้งเขย่งเท้ามอง สมองพึ่งวาบ นั่นอาจารย์ รองเท้าทหารหุ้มข้อสูงคู่ที่อาจารย์ใส่คือคู่ที่โจวเหวินฮุยให้น่ะ ในโรงงานมีอาจารย์คนเดียวที่ใส่
ไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้ว หยางเจิ้งร้องโหยหวน "อาจารย์ อาจารย์"