วันรุ่งขึ้น หยางเจิ้งไปเยี่ยมอาจารย์ เฉี่ยวเฉี่ยวกับหูเซี่ยวเหมยอุ้มโจวเสี่ยวเหวยไปซื้อกับข้าว พี่หลิวย้ายมาอยู่ที่ถนนซงซานแล้ว เฉี่ยวเฉี่ยวยังไม่เคยไปพบนางเลย
ร้านผักไม่ค่อยยุ่ง พี่หลิวเห็นเฉี่ยวเฉี่ยวก็รีบวิ่งออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ทันที
นางดึงมือเฉี่ยวเฉี่ยวพลางพูดว่า "ฉันนึกว่าเธอลืมฉันเสียแล้ว"
"จะลืมใคร ก็ลืมพี่ไม่ได้หรอก พี่หูบอกว่า พี่เก็บผักสดไว้ให้เธอทุกครั้งเลยนะ"
"ก็มันควรไม่ใช่หรือ? เฉี่ยวเฉี่ยว มีคูปองเนื้อเหลือบ้างไหม?"
มิตรภาพระหว่างพี่หลิวกับเฉี่ยวเฉี่ยว ตั้งอยู่บนการแลกเปลี่ยนคูปอง
"ฉันให้พี่หูเอาคูปองเนื้อครึ่งกิโลไปให้พี่แล้วนะ ยังไม่พออีกหรือ?"
"ที่เธอให้ฉันนั่น มันเป็นน้ำใจของเธอ วันนี้ฉันอยากแลกต่างหาก ลูกชายขึ้นมัธยมปลายแล้ว ต้องบำรุงร่างกายให้ทัน ฉันก็อยากให้เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เหมือนกับเธอน่ะ ที่บ้านยังมีแม่สามีที่ป่วยอีกคน หนึ่งเดือนมีคูปองเนื้อแค่สองกิโลครึ่ง มันไม่พอเลยจริง ๆ"
หลังจากกลับมามีการสอบเอ็นทรานซ์อีกครั้ง การเรียนและสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ของทุกครอบครัว
"วันนี้ฉันเอาคูปองเนื้อมาสองกิโล จะซื้อเนื้อให้ตัวเองครึ่งกิโล ที่เหลือหนึ่งกิโลครึ่ง แลกคูปองไข่ให้พี่นะ เสี่ยวเหวยต้องกินไข่นึ่งวันละสองฟอง"
"ได้เลย ดีมากเลย แต่ตอนนี้ฉันไม่มีคูปองไข่ติดมือนะ ฉันจะช่วยเธอไปหาแลกอีกที คราวหน้าเอาคูปองไข่ให้เซี่ยวเหมยนะ"
"ได้ ไม่ต้องรีบก็ได้ ที่บ้านยังมีไข่อยู่บ้าง"
"เฉี่ยวเฉี่ยว เธอเป็นดาวนำโชคของฉันจริง ๆ ถนนซงซานนี่บ้านข้าราชการเยอะ ส่วนใหญ่เป็นพี่เลี้ยงออกมาซื้อกับข้าว แต่ละคนหยิ่งเชิดเชียว มีแค่เธอนี่แหละที่อัธยาศัยดี ไม่ถือตัว พูดคุยง่าย"