เฉี่ยวเฉี่ยวรอให้พี่ชายกลับบ้านมากินข้าวเย็น แต่ท้ายที่สุดก็ได้รับโทรศัพท์ว่าเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงที่โรงงานถลุงเหล็ก อาจารย์เฉินได้รับบาดเจ็บสาหัส พี่ชายยังกลับมาไม่ได้ชั่วคราว
"เหวินฮุย เราควรไปเยี่ยมอาจารย์กันนะ ขาของคุณก็ต้องขอบคุณอาจารย์เฉินมากเลย" เฉี่ยวเฉี่ยวพูดด้วยความกังวล
"ควรไปเยี่ยมจริง ๆ พรุ่งนี้เราไปด้วยกัน"
วันรุ่งขึ้น โจวเหวินฮุยลางาน ซื้อผลไม้ แล้วนั่งรถประจำทางไปกับเฉี่ยวเฉี่ยวที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งเมืองหวยหลิน
แต่ที่แผนกแผลไฟไหม้ไม่มีอาจารย์เฉิน ถามหมอจึงรู้ว่าอาจารย์เฉินอยู่ที่ห้องปลอดเชื้อ คนนอกเข้าไปไม่ได้
โจวเหวินฮุยกับเฉี่ยวเฉี่ยวไปที่หน้าห้องปลอดเชื้อ ไม่เจอหยางเจิ้ง สอบถามดูจึงรู้ว่าเด็กหนุ่มกับเด็กสาวหน้าห้องนั้นเป็นลูกชายลูกสาวของเฉินเหยียน
"หงหง สวัสดี ฉันเป็นน้องสาวของหยางเจิ้ง ฉันชื่อหยางเฉี่ยว"
เฉี่ยวเฉี่ยวไม่เคยเจอเฉินหงมาก่อน แค่พี่ชายพูดถึงบ่อย ๆ
เฉินหงตาแดงก่ำ เธอเฝ้าอยู่หน้าห้องทั้งคืน ร้องไห้ทั้งคืน
"พี่เฉี่ยวเฉี่ยว พ่อของหนูอยู่ในนั้น"
เฉินหงร้องไห้อีกครั้ง เฉี่ยวเฉี่ยวรีบดึงเฉินหงเข้ามากอดปลอบว่า "ไม่เป็นไรหงหง พ่อต้องหายดีนะ"
"พ่อถูกไฟไหม้หนักมาก พ่อเจ็บมาก..." เฉินหงร้องไห้ เฉี่ยวเฉี่ยวก็ร้องไห้ตาม
โจวเหวินฮุยถามเฉินกังที่ซึมเศร้าอยู่ "ทำไมมีแค่พวกเธอสองคน หน่วยงานไม่ได้ส่งคนมาดูแลหรือ"
เฉินกังสะอื้นบอก "แม่กับหยางเจิ้งไปคุยเรื่องค่ารักษาพ่อต่อที่ฝ่ายโรงงาน"
"อ๋อ เฉินกัง อาจารย์เฉินอยู่ห้องปลอดเชื้อ พวกเธอก็เข้าไปไม่ได้ พาน้องสาวกลับไปพักผ่อนเถอะ พักผ่อนเต็มที่แล้วจะมีแรงมาดูแลพ่อได้ดีนะ"