หานตานกลับถึงบ้าน เติมถ่านลงในเตา ถอดเสื้อบุนวมหนาของห้าวห้าวออก ชงชาหนึ่งแก้ว แล้วรอหลินเจี๋ยอย่างกระวนกระวาย
บางทีตนอาจจะอ่อนไหวเกินไป เพื่อคูปองเนื้อแค่ชั่งเดียว กลับบีบบังคับให้หลินเจี๋ยกลับบ้าน ทั้งยังดื่มเหล้าเข้าไปตั้งมาก หากชนคนตายขึ้นมา เงินในมือที่มีนิดหน่อยคงไม่พอชดใช้
หานตานรู้สึกเสียใจไม่หาย ตั้งแต่มีลูก หลินเจี๋ยก็ไม่ทำร้ายตนอีก เงินเดือนเงินรางวัลก็มอบให้หมด โดยเฉพาะเรื่องนั้น เขาก็เลิกรบกวนตนแล้ว
ชีวิตนับวันยิ่งราบรื่น เหตุใดตนถึงกลายเป็นคนไร้เหตุผลเช่นนี้?
ห้าวห้าวหลับสบาย ริมฝีปากเล็กเผยอขึ้นนิด ๆ น่ารักเหลือเกิน
หากหลินเจี๋ยต้องเข้าคุกจริง ๆ จะทำอย่างไร?
หานตานรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาติด ๆ โชคดี โชคดีจริง ๆ ที่หญิงสาวคนนั้นเป็นคนมีเหตุผล
นอกประตูมีเสียงล้วงกุญแจ หานตานรีบวิ่งไปเปิดประตู หลินเจี๋ยยืนอยู่หน้าประตู เต็มไปด้วยไอเย็น
“รีบเข้ามาสิ สาวคนนั้น พูดว่าอย่างไรบ้าง?”
“ไม่พูดอะไรหรอก อย่างมากก็แค่ชดใช้จักรยานให้เธอคันหนึ่ง”
“พูดง่ายนัก เธอรู้ไหมว่าคูปองจักรยานหายากแค่ไหน? ฉันกำลังจะได้ไปทำงานแล้ว ยังไม่มีจักรยานเลย” หานตานบ่นพึมพำ
“เราชนเขา จะยากลำบากแค่ไหนก็ต้องชดใช้” หลินเจี๋ยตอบอย่างไม่พอใจ
“ก็ไม่ใช่เพราะน้องสะใภ้ของเธอ พอเข้าปีใหม่ก็มาขอคูปองเนื้อ ไม่งั้นฉันคงไม่โมโหจนวิ่งออกไป” หานตานก้มหน้าด้วยความน้อยอกน้อยใจ
“หานตาน เธอแกล้งทำเป็นน่าสงสารให้ใครดู? คูปองเนื้อแค่ชั่งเดียว เธอไม่ยอมให้ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร เธอถูกปิศาจในใจครอบงำแล้วหรือไง?”
“ฉันอุ้มห้าวห้าวกลับบ้านอย่างดี ใครใช้ให้เธอตามออกมา? มือก็ไม่มี แถมยังดื่มเหล้าอีก ตัวเองไม่มีสติบ้างเลยหรือไง?” หานตานตะโกนสวนกลับ