ในใจของหลินเจี๋ยอัดแน่นด้วยไฟกองหนึ่ง เหมือนถ้าไม่ดับมันลง ก็จะเผาตัวเองเป็นจุณ
นั่งอยู่ริมถนนใหญ่ สูบบุหรี่หนึ่งมวน มองผู้คนเดินผ่านไปมาประปราย ไร้ซึ่งความน่าสนใจ แล้วก็ลุกขึ้นเดินกลับ
ไอ้จ้าวเว่ยกั๋วนั่นหาคูปองจักรยานมาได้จริงหรือ?
หลินเจี๋ยคิดในใจ ไอ้หนุ่มนั่นก็แค่คนงานธรรมดา แต่ช่องทางกว้างขวางนัก ครอบครัวน้องชายหาได้คูปองเนื้อยากลำบากแทบตาย แต่นี่ขนคูปองเนื้อมาสิบชั่งให้เลย
แน่นอน หลินเจี๋ยไม่กล้ารับ ลูกน้องประจบเอาใจส่งคูปองเนื้อมาหนึ่งสองชั่ง รับไว้ก็รับไป แต่สิบชั่งนี่มันสินบนแล้ว
หลินเจี๋ยก็อดเสียดายขึ้นมาไม่ได้ ก็แค่คูปองเนื้อสิบชั่งไม่ใช่หรือ?
มีอะไรน่ากลัวที่จะไม่กล้ารับ ให้ครอบครัวน้องชายสิจะดีแค่ไหนกัน ไอ้เสี่ยวหย่งเด็กคนนั้นผอมเหลือเกิน...
ไม่รู้ว่าจางม่านต้องการคูปองเนื้อหรือเปล่า
อาจารย์หนึ่งเดือนได้คูปองเนื้อกี่ชั่งนะ?
เธอพักที่หอพัก จะเอาคูปองเนื้อไปทำอะไร ต้องใช้คูปองอาหาร
คิดวกไปวนมาสักพัก ก็ถึงบ้าน เปิดประตูเข้าไป หานตานเฝ้าเตาไฟอยู่ กำลังถักเสื้อไหมพรมให้ห้าวห้าว
“กลับมาแล้วเหรอ?” หานตานรีบวางไหมพรมลง ถามอย่างขลาดเขลา
หลินเจี๋ยเกลียดสีหน้าแบบนี้ของหานตานที่สุด ทำเป็นว่านอนสอนง่าย แต่พูดจาถากถางเสียดแทง ถ้าเธอกล้าต่อยตีหรือทะเลาะกับเขาสักตั้ง กลับจะทำให้รู้สึกสะใจกว่า
หลินเจี๋ยหันกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง หัวหมุนตื้อๆ หลับไป
วันที่หกวันที่เจ็ด ต่อให้หานตานเอ่ยถึงคูปองเนื้ออีก หลินเจี๋ยก็ไม่ปริปาก
กินข้าว หยอกล้อเล่นกับลูก หานตานในใจแอบยินดีนิดๆ ผู้ชายคนนี้ ถูกเธอควบคุมไว้ได้แล้วสินะ