หลินเจี๋ยลงจากตึก ขับรถตามหานตานไป หานตานเดินหนีไปข้างหน้าด้วยความน้อยใจ หลินเจี๋ยอารมณ์ร้อนวูบขึ้นมา จอดรถลงจากรถ คว้าหานตานไว้แน่น: “เธอเป็นบ้าอะไร จะไปก็ไปเอง แต่เอาห้าวห้าวไว้ในรถ”
พูดจบก็ไปแย่งเด็ก หานตานกอดแน่นไว้ กระชากกันไปมา ห้าวห้าววัยแปดเดือนก็ตกใจร้องไห้จ้า
“คุณทำอะไรน่ะ ทำให้เด็กเจ็บ” หานตานตะโกนด้วยความโกรธ
“ฉันทำอะไร? เธอนั่นแหละทำอะไร ทำหน้าบึ้งใส่ใคร?”
ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น หลินเจี๋ยผลักแม่กับลูกขึ้นรถ ปิดประตูรถอย่างแรง
เด็กร้องไห้ หานตานสะอื้นเบาๆ หลินเจี๋ยมีมือข้างเดียว เดิมทีก็ผิดกฎขับรถอยู่แล้ว แถมยังดื่มเหล้าอีก รถจี๊ปแล่นคดเคี้ยวไปบนถนนหิมะ
“เรื่องคูปองเนื้อแค่ชั่งเดียว เธอก็ทำหน้าใส่คนทั้งครอบครัว หานตาน เธอนี่มันได้ใจขึ้นทุกวันๆ”
แววตาหลินเจี๋ยเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่ควบคุมไม่ไว้ ราวกับบอลลูนที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
“ใช่ คูปองเนื้อชั่งเดียวมันเรื่องเล็ก วันนี้คูปองเนื้อชั่งเดียว พรุ่งนี้คูปองไข่อีกชั่ง มะรืนนี้ก็ต้องยื่นมือขอเงินแล้ว พ่อแม่อยากได้อะไร ฉันยินดีให้ นั่นคือการตอบแทนคุณพ่อแม่ แต่น้องชายของคุณพวกเราต้องตอบแทนด้วยหรือไง?
ตอนห้าวห้าวออกจากการอยู่เดือน น้องสะใภ้คุณไม่เห็นซื้อของขวัญให้เลยสักเหมาแฟงเดียว แม้แต่เสื้อผ้าเล็กๆ สักตัวก็ยังไม่ได้ทำ ใช่มั้ย? หล่อนดูถูกฉันตั้งแต่ในใจลึกๆ ตอนนี้เห็นเราชีวิตดีขึ้น ก็เลยจงใจทำเป็นขัดสนร้องไห้จน...”
หานตานรู้สึกน้อยใจมาก พูดออกมาอย่างรวดเดียวเหมือนถั่วถูกเทออก
ห้าวห้าวออกจากการอยู่เดือน? ตอนนั้นหลี่หงเสียยังอยู่บ้านการทำเดือน คลอดบุตรแล้วร่างกายทรุดโทรม ลุกจากเตียงไม่ไหวด้วยซ้ำ