ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้อยู่ด้วยกัน แล้วก็ต้องจากกันอีกนาน เฉี่ยวเฉี่ยวไปส่งพี่ชายที่ป้ายรถเมล์
“เฉี่ยวเม่ย กลับเถอะ คราวนี้ที่ได้มาเยี่ยมเธอ พี่วางใจได้แล้ว โจวเหวินฮุยเป็นคนดีมาก”
หยางเจิ้งยิ้ม เฉี่ยวเฉี่ยวได้มาอยู่กับครอบครัวที่ดีขนาดนี้ จะมีอะไรให้ต้องกังวลอีก
“พี่ พอถึงวันหยุดก็มาเยี่ยมฉันนะ ฉันคิดถึงพี่” เฉี่ยวเฉี่ยวรู้สึกจมูกแสบ ๆ
“ได้สิ เธอตากถั่วฝักยาวแห้งไว้เยอะ ๆ นะ คราวหน้าพี่จะกลับมาเอา” หยางเจิ้งมอบหมายงานให้น้องสาว
“ดีจ้ะ” เฉี่ยวเฉี่ยวหัวเราะออกมา
รถเมล์มาแล้ว หยางเจิ้งสะพายกระสอบหนึ่ง หิ้วอีกกระสอบหนึ่ง แล้วยังมีถังไข่ใบเล็กอีกใบ
“เฉี่ยวเม่ย กลับเถอะ” หยางเจิ้งโบกมือ เฉี่ยวเฉี่ยววิ่งตามหลังรถเมล์ไปไกลแสนไกล
เฉี่ยวเฉี่ยวคิดถึงปู่กับย่า คิดถึงพ่อกับแม่ พอได้เจอพี่ชาย ก็เหมือนได้เจอพวกเขา
ความผูกพันระหว่างญาติพี่น้อง จะไม่จางหายไปตามกาลเวลา
นั่งรถเมล์หนึ่งชั่วโมง หยางเจิ้งหอบหิ้วสัมภาระไปบ้านอาจารย์ก่อน
“นี่ นี่นายทำอะไรน่ะ” เฉินเหยียนมองหยางเจิ้งที่สะพายหิ้วของเต็มไม้เต็มมือ ถามด้วยความประหลาดใจ
“อาจารย์ครับ พวกนี้ไม่มีค่าอะไรหรอก น้องสาวผมฝากมาให้อาจารย์” หยางเจิ้งยิ้มซื่อๆ
“เข้ามา เข้ามาก่อน”
ภรรยาอาจารย์โผล่หน้าออกมาจากในบ้าน เห็นว่าเป็นหยางเจิ้งก็พูดอย่างดีใจว่า “หยางเจิ้งมานี่เอง รีบเข้าบ้านมา”
หยางเจิ้งวางสัมภาระลง แล้วแนะนำทีละอย่างว่า “พริกขาว ถั่วฝักยาวแห้ง เปลือกมะเขือยาวแห้ง อาจารย์ครับ นี่แตงกวาดอง อาจารย์ลองสักชิ้นสิครับ อร่อยมากเลย”
หยางเจิ้งเปิดฝาขวด ยื่นไปตรงหน้าเฉินเหยียน