วันอาทิตย์ เฉี่ยวเฉี่ยวและเหวินฮุยซื้อผลไม้กับขนมไปเยี่ยมเฉินเหยียน และดูหูเซี่ยวเหมยด้วย
ครั้งก่อนที่มา อาจารย์เฉินมีผ้าพันแผลเต็มตัว ไม่รู้ว่าโดนไฟลวกเป็นยังไงบ้าง ครั้งนี้มา ผ้าพันแผลถูกเอาออกแล้ว ใบหน้ากับมือได้รับการผ่าตัดปลูกถ่ายผิวหนังครั้งแรก เฉี่ยวเฉี่ยวยังคงตกใจ
ใบหน้าขวาโดนไฟลวกไม่รุนแรงนัก หลังปลูกถ่ายผิวหนังแล้วผลลัพธ์ดีมาก ดูเรียบเนียน
ใบหน้าซ้ายรุนแรง เป็นตุ่มนูนต่อเนื่องกันตั้งแต่ลำคอลามไปถึงหน้าผากซีกซ้าย ราวกับรากไม้ร้อยปี
เปลือกสีน้ำตาล เนื้อใหม่ออกสีแดง ผิวหนังดีที่หลงเหลือ ครึ่งใบหน้าราวกับภาพวาดสีน้ำมันของปีศาจ
"อาจารย์เฉิน..."
เฉี่ยวเฉี่ยวรู้สึกเจ็บปวดใจจนยากจะพูดออกมา ชายชราผู้แข็งแกร่งคนหนึ่ง จู่ๆ ก็กลายเป็นแบบนี้ เธอทำใจยอมรับได้ยาก
เฉินเหยียนและเหอชุนซิ่วเห็นเฉี่ยวเฉี่ยว ดีใจพูดว่า "เฉี่ยวเฉี่ยว เหวินฮุย พวกเจ้ามาแล้ว พวกเจ้ายุ่ง อย่าต้องอุตส่าห์มาเยี่ยมโดยเฉพาะเลย พวกเราสบายดีนัก"
นอกจากส่วนที่ไหม้จะดูน่าเกลียดแล้ว ร่างกายของเฉินเหยียนก็ฟื้นเป็นปกติแล้ว กินได้ดื่มได้ ไปเดินโอ้อวดที่ห้องผู้ป่วยข้างๆ ได้
"อาจารย์เฉิน ขอโทษด้วยค่ะ พวกเราไม่ได้มาดูท่านนานมากแล้ว ท่านดูจิตใจดีจัง"
เก็บความเศร้า เฉี่ยวเฉี่ยวฝืนยิ้ม
"ดูสิ ฉันไม่ได้สบายดีหรือไงเล่า? ห้องข้างๆ มามีคนไข้ไฟลวกคนหนึ่ง ร้องโหยหวนทั้งวันทั้งคืน ทำเอารำคาญใจ ว่าไปแล้ว ไอ้แก่ฉันยังไม่ร้องเลย พวกหนุ่มๆ นี่ทนเจ็บไม่เป็นเสียจริง"
แม้หน้าตาจะเปลี่ยนไป แต่เฉินเหยียนก็ยังเป็นเฉินเหยียนที่ร่าเริงสดใส
"คุณอย่าได้โอ้อวดไปเลย ถ้าไม่ใช่หมอหลัวไปเอาแผ่นยาแก้คันจากโรงพยาบาลเขตทหารมาให้ คุณร้องโหยหวนน่าสยดสยองยิ่งกว่าคนอื่นอีก" เหอชุนซิ่วทนไม่ไหวพูดสกัดเถี่ยเฉิน
"เฉี่ยวเฉี่ยว เหวินฮุย ฉันเฉินเหยียนชะตาดี ได้พบกับคุณแม่พวกเจ้ามารักษา น้ำใจนี้ ฉันจนตายก็ไม่มีวันลืม ไม่สิ คนตายไปแล้วก็ลืมบุญคุณไม่ได้ ลูกชายฉัน ลูกสาวฉัน จะจดจำตลอดไป"