กลับมาถึงเกสต์เฮาส์ โจวจงไห่ไม่ทันได้พักผ่อน ก็หมุนโทรศัพท์ไปที่สำนักงานของฟู่ซันจวิน เลขาธิการพรรคตำบลถงกั่ง
"หัวหน้าโจวมีคำสั่งอะไรหรือครับ" ฟู่ซันจวินกังวลสุดขีด ทั้งเคารพและเกรงกลัวโจวจงไห่
โจวจงไห่หัวเราะร่วน "เป็นอะไรไป ฟู่ซันจวิน ฟังเสียงนายเหมือนไม่ต้อนรับฉันเลยนะ"
ฟู่ซันจวินรีบพูด "ที่ไหนกันครับ ความเคารพนับถือของผมที่มีต่อท่านนั้นเหมือนสายน้ำในแม่น้ำแยงซีที่ไหลไม่หยุด..."
"พอเลย พอเลย ฟู่ซันจวิน ฉันไม่ชอบท่าทางประจบสอพลอของนายเลย ไม่มีความหยิ่งในศักดิ์ศรีเอาซะเลย เราเป็นทหาร ต้องพูดจาให้ห้าวหาญ"
ห้าวหาญบ้านสิ ตอนนายโทรศัพท์ไปหากรรมการผูอวี๋ ท่าทางนอบน้อมนั่น สู้ฟู่ซันจวินไม่ได้ด้วยซ้ำ
"ครับ ครับ ต้องห้าวหาญ" เสียงฟู่ซันจวินค่อย ๆ เล็กลง คำว่าห้าวหาญ แทบไม่ได้ยินเลย
"ฟู่ซันจวิน มีเรื่องหนึ่ง ฉันอยากจะปรึกษากับนาย" โจวจงไห่เก็บรอยยิ้ม พูดอย่างเคร่งขรึม
"หัวหน้าโจวเชิญพูดครับ" ฟู่ซันจวินกลับมาอ่อนน้อมอีกครั้ง
"วันนี้ท่านผู้ว่าการเฝิงเรียกฉันไปพบ ตำแหน่งนายกเทศมนตรีเมืองหวยหลินว่างอยู่ จะต้องคัดเลือกผู้ปฏิบัติงานที่มีคุณสมบัติจากบรรดาเลขาธิการพรรคตำบล ขึ้นมาดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคระดับเมือง ฉันเสนอชื่อนายไป"
ยังพูดไม่ทันจบ โจวจงไห่ได้ยินเสียงแก้วแตกดังมาจากสายโทรศัพท์ จึงถามอย่างแปลกใจ "ฟู่ซันจวิน ฉันพูดเรื่องจริงจังอยู่ นายทำเสียงดังโครมครามอะไรน่ะ"
"คือ... คือผมตื่นเต้นครับ แก้วมันหลุดมือตกพื้น..." เสียงฟู่ซันจวินสั่นเครือ