เฉี่ยวเฉี่ยวกับเหวินฮุยไปแผนกศัลยกรรม เพื่อดูสภาพแวดล้อมการทำงานของคุณแม่ เฉี่ยวเฉี่ยวยังอยากไปพบเหยาซิง ไม่รู้ว่าเขาทำงานในโรงพยาบาลเป็นอย่างไรบ้าง
ห้องทำงานของลั่วเหม่ยอวิ๋นยังคงเป็นห้องเก็บของ เธอยุ่งอยู่กับการดูดัชนีการผ่าตัดของคนไข้ แม้แต่ลูกชายลูกสะใภ้เข้ามา เธอก็ไม่รู้ตัว
“แม่...”
เฉี่ยวเฉี่ยวตะโกนเรียกหวาน ๆ ลั่วเหม่ยอวิ๋นเงยหน้าขึ้น แล้วถามว่า “พวกแกมาได้อย่างไรกัน”
“หนูกับเหวินฮุยไปเยี่ยมอาจารย์เฉินกับพี่หูมา แล้วก็เลยมาเยี่ยมแม่ต่อ ห้องทำงานธรรมดาจังเลยนะคะ”
เหวินฮุยมองไปรอบ ๆ ก็ไม่พอใจกับห้องทำงานเช่นกัน มุมผนังยังมีใยแมงมุมอยู่เลย
คุณแม่เป็นถึงผู้เชี่ยวชาญศัลยกรรมระดับเมือง ระดับมณฑล กระทั่งระดับประเทศแท้ ๆ ทำไมถึงจัดห้องทำงานง่าย ๆ เช่นนี้ให้รับมือ เป็นการไม่ให้เกียรติคนเกินไป
“ดีออกนี่ ดูสิ ฉันอยู่สุดทางเดิน ไม่มีใครมารบกวน เทียบกับในสนามรบแล้ว ที่นี่ดีเกินไปแล้ว”
ลั่วเหม่ยอวิ๋นไม่ใส่ใจสภาพแวดล้อม ขอเพียงให้สภาพแวดล้อมในการผ่าตัดคนไข้ดีก็พอ
โต๊ะเก่า ๆ สองสามตัว เก้าอี้ไม้สองสามตัว ตู้เก็บเอกสารหนึ่งใบ แม้แต่กระติกน้ำร้อนก็ไม่มี
“เฉี่ยวเฉี่ยวจ๊ะ ทางแม่ไม่มีน้ำ ดื่มจากถ้วยชาของแม่เถอะ ตอนเช้าหลิวลี่ชงน้ำชาให้แม่”
ลั่วเหม่ยอวิ๋นรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย ตัวเองยังไงก็ได้ แต่ลูกชายลูกสะใภ้ไม่ได้ดื่มน้ำสักอึก
“แม่คะ พวกเราไม่ดื่ม หนูอยากไปดูเหยาซิง”
“เหยาซิง? อ้อ ฉันนึกออกแล้ว เพื่อนของลูก ฉันฝากให้อาจารย์สองคนแล้วก็ไม่ได้ไปดูเขาเลย พอดีพวกแกมา ไป ไป ไปดูเขากัน”