โจวเหวินฮุยเดาไม่ผิด วันแรกที่โจวจงไห่เข้างาน เขาถือใบชา 2 ตำลึงไปอวยพรปีใหม่ผู้ว่าการมณฑล
หลังผ่านปีใหม่ วันแรกเข้างาน เฝิงซื่อกวงเตรียมทักทายเพื่อนร่วมงานเสร็จก็จะเลิกงาน แต่กลับถูกโจวจงไห่ดักรอที่ห้องทำงาน
“ท่านผู้ว่าการเฝิง นี่คือชาชิงหมิงจากหมู่บ้านต้าสุ่ย ผมอุตส่าห์หามาอย่างยากลำบาก ได้มาแค่ 2 ตำลึง ตั้งใจเอามาคารวะคุณ”
โจวจงไห่คารวะวางชา 2 ตำลึงลงบนโต๊ะทำงานของผู้ว่าการ
“โจวจงไห่ นายช่างกระตือรือร้นจริง วันแรกที่รับตำแหน่งก็มาให้ของขวัญแล้ว” เฝิงซื่อกวงหัวเราะ
“คนที่หลับใหลมากว่าหนึ่งปี เพิ่งรู้ว่าการได้ทำงานมันยิ่งใหญ่แค่ไหน” โจวจงไห่กล่าวอย่างเคร่งขรึม
“โจวจงไห่ อย่ามาเล่นลิ้นเลย นายไม่ได้มาเพื่อส่งชาให้ฉันแน่ๆ”
“คุณเดาถูกแล้ว ผมมาขอเงิน” โจวจงไห่ก็พูดตรงๆ เลย
“โจวจงไห่ ทางมณฑลสนับสนุนการพัฒนาเกษตรกรรมอยู่แล้ว เงินนั้นก็ต้องให้อยู่แล้ว ส่วนจะให้เท่าไหร่ จัดสรรอย่างไร ต้องประชุม”
“รอคุณประชุมหารือกันเสร็จ ครึ่งปีก็ผ่านไปแล้ว ผมไปตรวจเยี่ยมชนบทมาแล้ว ขอยกตัวอย่างอำเภอถงกั่ง ชาวนาต้องการเมล็ดพันธุ์ ต้องการลูกหมู กระต่าย และต้องปลูกพืชไร่ แต่พวกเขาไม่มีเงิน ซื้อไม่ไหว ดังนั้นคุณต้องให้เงินผม 100,000 หยวนก่อน”
สิ้นเสียง ผู้ว่าการเฝิงทุบโต๊ะ “โจวจงไห่ นายเปิดปากขอเสียใจดำเลย”
“หนึ่งตำบล 100,000 หยวน มณฑลเรามีทั้งหมด 14 เมือง 67 ตำบล ถ้าพร้อมกันพัฒนาคงต้องใช้ 670,000 หยวน แต่เมื่อพิจารณาถึงความตึงตัวทางการคลัง เริ่มที่อำเภอถงกั่งก่อน” โจวจงไห่กล่าวโดยไม่เกรงกลัว
“นายบ้าไปแล้ว พัฒนาอะไร นายเห็นเอกสารการปฏิรูปและเปิดประเทศหรือยัง ส่วนกลางไม่จัดสรรเงิน ฉันจะเอาเลือดที่ไหนให้ 670,000 หยวน”
“ผมนึกถึงข้อลำบากของมณฑล ไงถึงขอแค่ 100,000 หยวน ท่านผู้ว่าการเฝิง ลองดูมณฑลอื่นสิ พวกนั้นเริ่มเคลื่อนไหวกันแล้ว เราจะตั้งมั่นอยู่เฉยไม่ได้นะ ต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่งั้นมณฑลอื่นเขารวยกันแล้ว มณฑลเราเต้นแก้ผ้าอยู่แบบนี้ ท่านผู้ว่าการอย่างคุณจะเอาไหนไปอาย”