เฉี่ยวเฉี่ยวซื้อจักรยานสีฟ้าที่ตัวเองชอบ ดีใจจนเนื้อเต้น
เฉี่ยวเฉี่ยวขี่ไม่เป็น โจวเหวินฮุยขาก็ไม่สะดวก ทั้งสองได้แต่เข็นจักรยานกลับบ้าน
บนถนนผู้คนบางตา ทั้งคู่เดินพลางพูดคุยพลาง ช่างเป็นความโรแมนติกที่หาได้ยาก
“น่าเสียดายที่ไม่ได้เจอพี่หาน ไม่รู้ว่าจะอ้วนขึ้นบ้างไหม” เฉี่ยวเฉี่ยวเข็นจักรยานพูด
“คิดถึงนาง ก็ไปหานางที่เขตบ้านพักครอบครัวโรงงานเคมีสิ”
“ช่างเถอะ ข้ามองนางเป็นเพื่อน แต่นางไม่แน่ว่าจะมองข้าเป็นเพื่อน”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“พี่หลิวไม่ชอบนาง บอกให้ข้าอย่าจริงใจนัก ที่จริงแล้วนะ พี่หานก็เหมือนข้า ภูมิหลังครอบครัวไม่ดี หลินเจี๋ยก็ปฏิบัติกับนางไม่ดี ย่อมรู้สึกต่ำต้อย” เฉี่ยวเฉี่ยวพูดเนิบๆ
“เธอ... เธอก็รู้สึกต่ำต้อยเหมือนกันหรือ?”
“ย่อมเป็นธรรมดา ครั้งแรกที่พบคุณ ข้าแทบอยากหาหลุมหลบซ่อน”
“ถึงขั้นนั้นเลยหรือ? ข้าก็แค่ไม่ชอบพูดเท่านั้น”
“คุณไม่ชอบพูดหรือ? หน้าคุณเย็นชากว่าอากาศวันนี้เสียอีก ไม่แม้แต่จะมองข้าสักแวบ เหมือนข้าเป็นคางคกที่คิดจะกินหงส์อย่างคุณ” เฉี่ยวเฉี่ยวพูดอย่างขุ่นเคือง
โจวเหวินฮุยก้มหน้าหัวเราะเบาๆ “เฉี่ยวเฉี่ยว มีผู้หญิงที่ไหนเปรียบตัวเองเป็นคางคกบ้าง?”
“คุณคือวีรบุรุษ เป็นนักศึกษา เป็นบุตรชายคนโตของผู้บัญชาการกองพลโจว ส่วนข้าน่ะหรือ? ข้าคือเด็กสาวบ้านนอกที่ภูมิหลังไม่ดี ไม่ใช่คางคกแล้วจะเรียกว่าอะไร?”
พูดพลาง เฉี่ยวเฉี่ยวครุ่นคิดในใจ ว่าตนนั้นช่างสูงเกินเอื้อมโจวเหวินฮุยเสียจริง
“เวลานี้หยางเฉี่ยวเป็นนักศึกษา เป็นลูกสะใภ้ของผู้บัญชาการกองพลโจว เป็นภรรยาหัวหน้ากองบรรณาธิการคอลัมน์รองหนังสือพิมพ์รายวันหวยหลิน เธอคือหงส์ เฉี่ยวเฉี่ยว ฉันต้องเตือนเธอนะ ในมหาวิทยาลัยก็มีคางคก เธอจะทิ้งฉันไม่ได้นะ” โจวเหวินฮุยเย้าล้อ
“อย่างว่า ต่างครอบครัวไม่ร่วมเรือนเคหา ดูปู่ย่าตายาย พ่อแม่ แล้วก็พ่อผัวแม่ผัวของฉัน ต่างก็รักใคร่กลมเกลียว เด็กที่โตมาในครอบครัวเช่นนี้ ด้านความรัก จะไม่เดินทางผิด ฉันเชื่อใจคุณ คุณเองก็ต้องเชื่อใจฉัน” เฉี่ยวเฉี่ยวพูดอย่างมีหลักฐานอ้างอิง