เช้านี้ก็พอแค่นี้ กลับหอพักไปอยู่กับภรรยาดีกว่า
ลั่วเหม่ยอวิ๋นทำความสะอาดห้องจนสะอาดเอี่ยม ในห้องมีท่อส่งความร้อนจากเตาไฟ อุ่นกว่าบ้านหลังน้อยเสียอีก
ตั้งแต่เช้าตรู่ พนักงานหอพักก็เอาน้ำร้อนกับอาหารเช้ามาส่งแล้ว สะดวกกว่าอยู่ที่บ้านอีก
"เหม่ยอวิ๋น ฉันกลับมาแล้ว"
"ไม่ใช่มีกุญแจหรอกเหรอ ไขเข้ามาเองก็ได้นี่" ลั่วเหม่ยอวิ๋นเปิดประตูพลางกล่าวตำหนิ
"มีภรรยาอยู่บ้าน จะให้ไขประตูเองได้ยังไง" โจวจงไห่ยิ้มร่าถอดเสื้อบุนวมทหารตัวสั้นออก
"ได้เงินมาหรือยัง" ลั่วเหม่ยอวิ๋นรินน้ำชาร้อนให้โจวจงไห่แก้วหนึ่ง
"เฝิงซื่อกวงตกลงแล้ว แต่ยังต้องให้กระทรวงการคลังอนุมัติ พวกมันก็พวกหัวหมอทั้งนั้น แต่วางใจเถอะ หนึ่งแสนหยวนไม่มีปัญหา" โจวจงไห่ดื่มน้ำอึกหนึ่ง แล้วนอนลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นอย่างสบายใจ
"แค่หนึ่งแสนหยวนนี่ก็ต้องหัวหมอขนาดนี้"
"จนน่ะสิ ตอนนี้ชาติให้ความสำคัญกับการศึกษา ปฏิรูปการเกษตร แต่ยังไม่มีเอกสารทางการ ใครก็ถ่วงเวลาไปก่อนได้ ซีเย่ากู่บอกว่า ปีที่แล้วรัฐมนตรีกระทรวงเกษตรจะขอเงินสักหมื่นหยวนก็ยาก ผู้บัญชาการเก่าให้ฉันมานั่งตำแหน่งนี้ ก็เพราะตำแหน่งนี้มันทำงานลำบาก เธอคิดว่าท่านให้ฉันมาสุขสบายรึไง"
"ดูท่าวงการเกษตรคงจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จริง ๆ ผู้บัญชาการผูฉันไม่รู้จักหรือไง อยากปฏิวัติครั้งใหญ่ ก็ต้องเอาคนของตัวเองมาไว้ในตำแหน่งสำคัญสิ"
"โอ้ เหม่ยอวิ๋นของฉันก็เป็นนักการเมืองคนหนึ่งเหมือนกัน มองปัญหาลึกซึ้งกว่าฉันอีก" โจวจงไห่ยิ้มมองลั่วเหม่ยอวิ๋น
"อายุปูนนี้แล้วยังมาปากหวานอีก งานก็เรื่องงาน ร่างกายก็เรื่องร่างกาย อย่าทำงานหนักเกินไป ถ้าฉันมีเวลาก็จะมาหานาย" ลั่วเหม่ยอวิ๋นกล่าวตำหนิอย่างออดอ้อน