จ้าวจินเทากลับบ้านตัวชุ่มเหงื่อ เฟิ่งหลินเตรียมน้ำร้อนกับผ้าเช็ดตัวไว้ให้เขาเช็ดหน้าล้างตัว
“ผมจัดการเองได้ เป็นผู้ใหญ่แล้ว ยังต้องให้คุณมาคอยปรนนิบัติอีก แต่คุณน่ะสิ ท้องอยู่ อย่าทำให้ตัวเองเหนื่อยเกินไป”
ในใจจ้าวจินเทาทั้งรู้สึกผิดและซาบซึ้ง เฟิ่งหลินท้องได้เกือบห้าเดือนแล้ว ท้องโตขึ้นทุกวันแต่ยังลงไปทำไร่ ที่บ้านเลี้ยงหมูสองตัว กระต่ายสามสิบตัว เธอเหนื่อยหนักเกินไปแล้ว
“ฉันเต็มใจดูแลคุณ” เจิ้งเฟิ่งหลินยิ้มหวาน
“ไม่เอาแบบนี้ งานไหนไม่ต้องทำก็อย่าทำ ให้พ่อแม่ผมทำ พวกท่านก็คงมองไร่ร้างไม่ได้หรอก” จ้าวจินเทาเอ็นดูจนใจจะขาด
“ไม่มีใครอู้งานเลยนะ เสี่ยวเม่ยเองกลับจากโรงเรียนก็ไปตัดหญ้าให้กระต่าย ส่วนหมูสองตัวพ่อเป็นคนเลี้ยง ฉันก็แค่ช่วยบ้างเวลาเร่งมือไปที่ไร่ สบายใจได้นะเจ้าตัวเล็กแข็งแรงดี” เจิ้งเฟิ่งหลินลูบหน้าท้องอย่างมีความสุข
“เขาดิ้นหรือยัง?”
“ดิ้นสิ บางครั้งก็ถีบเบา ๆ แม่ฉันบอกว่าต้องหกเดือนถึงจะดิ้นแรง”
“มหัศจรรย์จริง ๆ”
สองสามีภรรยาลูบคลำหน้าท้องอย่างอ่อนหวาน แม่ของจินเทาตะโกนเรียก “กินข้าวได้แล้ว อย่าไปยืนอยู่หน้าประตูน่าอายคนอื่น”
“แม่ ทำไมถึงน่าอายคนอื่น? ทำแบบแม่น่ะหรือ ด่าฟ้าด่าดินด่าพ่อด่าเฟิ่งหลิน แบบนั้นถึงจะไม่อายคนอื่น?”
จ้าวจินเทาโต้กลับ ปากของแม่น่ะ เฟิ่งหลินต้องทนกับคำพูดมากมายแน่ ๆ
“กว่าจะได้กลับบ้านทั้งที อย่าทะเลาะกันเลย” เจิ้งเฟิ่งหลินพูดเสียงเบา
“อืม เข้าบ้านกินข้าวกัน”