"ฮัลโหล ใครนะ?" โจวจงไห่ส่งเสียงดังชัด
"หัวหน้ากองโจวครับ ผมเอง เสี่ยวอู๋ จากคณะกรรมการพรรคระดับเมือง"
"เลขาธิการพรรคระดับเมืองอู๋เจิงไคน่ะหรือ? โอ้โห เลขาธิการอู๋ สวัสดีครับ สวัสดีครับ ผมอยากไปเยี่ยมท่านตั้งนานแล้ว แต่หาเวลาไม่ได้เลย"
เสี่ยวอู๋ปลายสายฟังแล้วรู้สึกดีใจ ทว่าฟู่ซันจวินกลับขนลุกขนพอง ไอ้เฒ่าจิ้งจอกนี่พอทำสุภาพเมื่อไหร่ ผลลัพธ์จะน่ากลัวเกินคาดเดา
"ที่ไหนได้ ที่ไหนได้ ผมต่างหากที่ควรไปเยี่ยมท่าน"
ทั้งสองคนเริ่มถ้อยทีถ้อยอาศัยกันแล้ว
"ถ้าพูดแบบนี้ ผมเองก็รับไหว ท่านพ่อของเลขาธิการอู๋ พลเอกอู๋วั่นหลง ก็มีความเกี่ยวข้องกับผมไม่มากก็น้อย พลเอกอู๋รบเก่งมาก น่าเสียดายที่อายุไม่ยืน ถ้ายังอยู่ถึงตอนนี้คงได้ทำงานในส่วนกลางไปแล้ว แต่ว่า บารมีทางทหารของท่านยังคงอยู่ตลอด"
ฟู่ซันจวินเหงื่อเย็นไหลซึม สไตล์ของหัวหน้ากองโจวออกมาแล้ว ชมก่อน แล้วปิดตายทีหลัง
ปลายสายส่งเสียงหัวเราะแห้งๆ มา "ใช่ครับ คุณพ่อของผมน่ะไม่เหมือนท่าน โดนปืนยิงที่อันตรายขนาดนั้น ท่านกลับรอดชีวิตมาได้"
"ก็ใช่น่ะสิ ถึงว่า โชคชะตาลิขิต ฉันโชคดี จะให้ทำยังไง? ฮ่าๆๆ..."
หลังจากโต้ตอบให้อีกฝ่ายเงียบไปพักหนึ่ง โจวจงไห่ก็ถามด้วยน้ำเสียงเมตตาว่า "เสี่ยวอู๋เอ๋ย เจ้ามีธุระอะไรกับฉันรึ?"
"หัวหน้ากองโจวครับ เป็นเรื่องของเหอโย่วไฉน่ะครับ ไม่ทราบว่าท่านพอจะยืดหยุ่นให้ได้ไหม"
"ยืดหยุ่นยังไงรึ?"
"เหอโย่วไฉไม่ใช่คนโลภมาก หลีปัวต่างหากที่ยุให้เขา โชคดีที่สหกรณ์ตำบลเดียวที่มีการจัดการสับสน ไม่ได้ก่อความเสียหายร้ายแรง พอจะอบรมสั่งสอนให้เข็ดหลาบได้ไหมครับ เพราะตำแหน่งเลขาธิการพรรคตำบลประจำอำเภอหลิ่วก็ยังต้องการคนทำงานอยู่นะครับ"