เดินไปกลับครั้งหนึ่ง อย่างน้อยก็หนึ่งหมู่ โจวจงไห่เหนื่อยหอบหายใจแทบไม่ทัน แต่หยางเหวินจิ่นยังคงหายใจสม่ำเสมอ ราวกับมีพลังที่อัดแน่นรอวันสำแดง เขาติดตามอยู่ด้านหลังโจวจงไห่เพียงครึ่งก้าวอย่างไม่เร่งรีบ
“คุณพ่อสื่อ ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว ขอพักสูบบุหรี่สักมวนนะ”
โจวจงไห่เช็ดเหงื่อ ปู่ของเฉี่ยวเฉี่ยวรีบวางจอบ ไปที่หัวคันนาเป็นเพื่อนโจวจงไห่สูบบุหรี่
ในชนบทไม่มีบุหรี่กระดาษ มีแค่ใบยาสูบที่ปลูกไว้หลังบ้านนิดหน่อย
ปู่ของเฉี่ยวเฉี่ยวมวนให้ โจวจงไห่รับมาจุดด้วยไม้ขีดไฟ สูดเข้าไปยกใหญ่ ควันฉุนจนหัวใจของโจวจงไห่เต้นระรัว
ปู่ของเฉี่ยวเฉี่ยวหัวเราะหึๆ “รสแรงมาก สูบอีกสักสองสามทีก็จะชิน”
“ท่านอาจารย์ แรงเกินไปแล้ว”
“ใช่ ค่อยเป็นค่อยไป”
ปู่ของเฉี่ยวเฉี่ยวลูบหลังให้โจวจงไห่
หลังจากทุเลาลง โจวจงไห่ค่อยๆ สูบอีกครั้ง อืม ดีขึ้นเยอะ
“ท่านอาจารย์ พันธุ์ข้าวสาลีกิโลกรัมละเท่าไหร่”
“หนึ่งหยวน”
“แล้วลูกหมูล่ะ”
“ลูกหมู 65 หยวนต่อตัว กระต่ายขนยาวแปดหยวนต่อตัว ที่บ้านเราเลี้ยงหมูสองตัว กระต่ายขนยาวสิบตัว ไก่เนื้อสิบตัว พอปีใหม่ หมูตัวหนึ่งจะยกให้พวกคุณ อีกตัวเก็บไว้กินในบ้านเราเอง”
ปู่ของเฉี่ยวเฉี่ยวยิ้มหน้าบาน ได้รับประโยชน์มากมายจากครอบครัวพ่อสื่อ ในที่สุดก็สามารถตอบแทนของกำนัลกลับไปได้บ้างแล้ว
“เลี้ยงตั้งเยอะแถมยังมีนา นี่มันเหนื่อยเกินไปแล้ว”
“ไม่เหนื่อยหรอก มีกำลังใจเต็มเปี่ยม แทบทุกบ้านเลี้ยงหมูสองตัวทั้งนั้น รอคอยนโยบายดีๆ มาแทบแย่ แล้วจะไม่ขยันอย่างสุดชีวิตได้ยังไง”
โจวจงไห่ครุ่นคิดในใจ ราคาก็สมเหตุผลดี ทั้งหมดเป็นราคาที่เขากำหนดขึ้นเอง
“หมู่บ้านอื่นก็ราคานี้หรือเปล่า”
“ใช่สิ หมู่บ้านน้าสาวของเฉี่ยวเฉี่ยวก็ราคานี้เหมือนกัน จงไห่ ราคามันจะต่างกันได้รึ”