รถวิ่งกระท่อนกระแท่น โยกเยกอยู่นานกว่าชั่วโมงจึงมาถึงร้านขายผักของที่พักครอบครัวทหารเดิม พอเดินเข้าไปก็เห็นพี่หลิวกำลังง่วนช่วยคนอื่นชั่งถั่วงอก
“พี่หลิว...”
เฉี่ยวเฉี่ยวร้องเรียกด้วยน้ำเสียงสะเทือนใจ พี่หลิวเงยหน้าขึ้นอย่างฉงน เห็นว่าเป็นเฉี่ยวเฉี่ยว เธอรีบยื่นถั่วงอกให้ลูกค้าพลางพูดว่า “แปดเซิน รีบ ๆ เถอะ”
ลูกค้าหยิบปึกคูปองอาหารสีแดงเขียวออกมาอย่างใจเย็น แล้วดึงคูปองราคาหนึ่งเหมาออกมาใบหนึ่ง “สหายครับ ขอเพิ่มอีกนิด ซื้อหนึ่งเหมาแล้วกันนะครับ”
พี่หลิวตอบอย่างหงุดหงิด “ได้ ได้”
แล้วหยิบถั่วงอกกำใหญ่ขึ้นมาชั่งใหม่ ได้พอดีหนึ่งเหมา
เก็บคูปองอาหารแล้ว พี่หลิวเช็ดมือที่เปื้อนน้ำ แล้วรีบเดินเข้ามาหา “เฉี่ยวเฉี่ยว หนูมาได้ยังไง แม่หนูกลับมาแล้วหรือ”
“สหายหลิว ตอนเฉี่ยวเฉี่ยวคลอดลูก ต้องขอบคุณคุณมากเลย”
ลั่วเหม่ยอวิ๋นเอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพ พี่หลิวจับมือเฉี่ยวเฉี่ยวไว้แล้วพูดว่า “ขอบคุณอะไรกัน ฉันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย คนที่ช่วยคือพี่ใหญ่ที่นั่งรถจี๊ปมา เขาเป็นคนมีน้ำใจ เฉี่ยวเฉี่ยว หนูสบายดีไหม ย้ายกลับมาที่บ้านพักทหารแล้วหรือ”
“พี่หลิว ฉันนึกว่าพี่ย้ายไปแล้ว จะหาพี่ไม่เจอเสียอีก วันนี้ตั้งใจมาเยี่ยมพี่โดยเฉพาะเลย”
“หนูนี่มาได้จังหวะดีจริง ฉันจะย้ายไปถนนซงซานในวันที่แปดตรุษจีนแล้ว ไปขอร้องหัวหน้าหลายครั้ง อยากไปอยู่แถวบ้านหนู แถวนั้นมีเขตครอบครัวทหารเยอะ ของกินก็หลากหลาย โบนัสก็สูง แต่หัวหน้าก็ไม่ยอม” พี่หลิวเล่าอย่างน้อยใจ
“อย่างนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญจริง ๆ หรือคะ พี่หลิว พ่อแม่สามีของฉันกลับมาแล้ว ย้ายไปอยู่ถนนซงซาน ฉันจะได้ไปซื้อผักกับพี่อีกแล้ว” เฉี่ยวเฉี่ยวดีใจมาก
“นี่ นี่ มิน่าหนูถึงชื่อเฉี่ยวเฉี่ยว ช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่ราวกับในนิยาย” พี่หลิวเองก็ดีใจไม่แพ้กัน