วันรุ่งขึ้น วันที่สี่ของตรุษจีน ยังคงย้ายของ
เฉี่ยวเฉี่ยวกับลั่วเหม่ยอวิ๋นตื่นแต่เช้ามาจัดเสื้อผ้า บ้านหลังนี้โจวเหวินฮุยยังต้องอยู่ต่อ จะได้กลับมาพักกลางวันได้ หากเจอลมพายุเข้า ด้วยที่อยู่ใกล้หน่วยงาน ก็ไม่จำเป็นต้องกลับ
เสื้อผ้าของโจวเหวินฮุยต้องเหลือไว้บ้าง
ข้าวของของโจวเสี่ยวเหวยต้องย้ายไปหมด เตียงนอนเด็ก คอกหมูที่คุณน้าทำให้ เสื้อผ้าตัวน้อย ๆ ใส่กล่องใหญ่ไปสองใบ
เสื้อผ้าของเฉี่ยวเฉี่ยวมีน้อยมาก ส่วนใหญ่เป็นพวกหม้อชามในครัว ยังมีถ่านหินอีก ต้องย้ายไปให้หมด จะได้ทำอาหารกินที่ตึกสไตล์ฝรั่งตอนเที่ยง
หลิวซงหมิงรีบมาแต่เช้า มีทหารช่วยกันสองสามคน แค่รถบรรทุกครึ่งคันก็ขนไปได้หมด
ถึงตึกเล็กสไตล์ฝรั่งบนถนนซงซานแล้ว พี่หลิวพาหูเซี่ยวเหมยมารออยู่ที่หน้าประตู
“พี่หลิว มากันเช้าจังเลยนะคะ”
เฉี่ยวเฉี่ยวกระโดดลงจากรถ รีบเชิญพวกเขาเข้ามาในลานบ้าน
“รีบแต่เช้าดีกว่าสาย เซี่ยวเหมยเต็มใจมากที่จะมาช่วยงานบ้านเธอ ฉันก็เลยพามาแต่เช้าเลย”
หูเซี่ยวเหมยทักทายอย่างเรียบร้อย “หยางเฉี่ยว สวัสดี”
“พี่หู เชิญนั่งในบ้านก่อนเถิด ในบ้านรกน่ะ อย่าถือสาเลย”
เฉี่ยวเฉี่ยวเห็นหูเซี่ยวเหมยครั้งแรกก็รู้สึกสนิทสนม ไม่รู้ว่าแม่สามีจะเห็นอย่างไร
ลั่วเหม่ยอวิ๋นอุ้มโจวเสี่ยวเหวยเข้าบ้านแล้ว เห็นหูเซี่ยวเหมยก็พอใจมาก เอ่ยว่า “เจ้าเสี่ยวเหวยของเรานี่ซนมาก แล้วก็กลัวคนแปลกหน้า เลี้ยงยากเสียจริง”
หูเซี่ยวเหมยจ้องมองโจวเสี่ยวเหวยอย่างอ่อนโยน “เด็กชายช่างกำยำจริง”
พูดจบก็ยื่นมือไปอุ้ม โจวเสี่ยวเหวยแม้จะไม่เต็มใจ แต่ก็น่าประหลาดที่ไม่ได้ร้องไห้
“ดูสิ พวกเธอช่างมีวาสนาต่อกัน ครั้งแรกที่ฉันอุ้มเสี่ยวเหวย ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาเต็มหน้า”