โจวจงไห่ปลอบลั่วเหม่ยอวิ๋นอย่างสงบ แต่ในใจก็ยกปืนกลกราดยิงรัว ๆ ไปแล้ว
ไอ้ชาติหมา รังแกตระกูลโจวว่าไม่มีใคร?
หลิวซงหมิงใช้รถบรรทุกคันใหญ่ พาทหารสองสามนาย ขนของของตระกูลโจวที่เก็บไว้ในที่พักครอบครัวทหารมาทั้งหมด
"ท่านผู้การ บ้านหลังนี้ ตึกสไตล์ฝรั่งนี่..."
หลิวซงหมิงตาเป็นประกาย ไม่แปลกที่ผู้การเก่าไม่อยากกลับที่พักครอบครัวทหาร เป็นบ้านเดี่ยวสามชั้นที่มีลานส่วนตัว ดีกว่าบ้านในที่พักครอบครัวทหารมาก
"ฝรั่งอะไรกัน บ้านอนุภรรยาต่างหาก หลิวซงหมิง มานี่ ฉันมีคำถามสักหน่อย"
โจวจงไห่จูงหลิวซงหมิงไปใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นต้นพุทราหรือต้นแพร์ ถามว่า "วันที่เฉี่ยวเฉี่ยวคลอด ทำไมโทรศัพท์ถึงกองพลาธิการกับสหภาพแรงงานไม่ได้?"
หลิวซงหมิงชะงัก ผู้การเก่าคิดบัญชีทีหลังแล้ว โชคดีที่เขาจัดการหลีปัวไปแล้ว
"หลีปัว หัวหน้าหน่วยสื่อสาร จงใจไม่เชื่อมต่อโทรศัพท์" รัฐมนตรีว่าการกรมสรรพาวุธผู้ยิ่งใหญ่พูดอย่างนอบน้อม
"หลีปัว? หัวหน้าหน่วยสื่อสารแค่นั้น กล้าละเลยโทรศัพท์ของครอบครัวผู้บังคับกองพัน?"
"ท่านผู้การ วันที่ข้ากลับไปที่พักครอบครัวทหาร พอดีกับวันที่เฉี่ยวเฉี่ยวคลอด หลังจากนั้นข้าก็ไปที่กองพลาธิการ สหภาพแรงงาน และแผนกประชาสัมพันธ์ของโจวเหวินฮุย
ช่วงที่ท่านหมดสติ เหวินฮุยกับเฉี่ยวเฉี่ยวลำบากมาก โทรศัพท์เชื่อมต่อออกไปไม่ได้ กองพลาธิการกับสหภาพแรงงานก็ใช้ข้ออ้างต่าง ๆ บ่ายเบี่ยง ทั้งท่านและภรรยาท่าน แต่เดิมได้คูปองเนื้อเดือนละสามชั่ง สุดท้ายเหลือแค่ชั่งเดียว ของเฉี่ยวเฉี่ยวแค่ครึ่งชั่งเอง
คูปองอาหารกับคูปองอาหารอื่น ๆ ก็ไม่ต้องพูดถึง ลดเหลือเท่าคนงานทั่วไปข้างนอก เหวินฮุยถึงต้องไปพูดปราศรัยทั่วเพื่อหาเงิน ท่านลองคิดดู เหวินฮุยขนาดอาบแดดยังไม่ยอม กลับไปพูดปราศรัยทั่วทุกที่