ภายในห้อง อู๋เจิงไคหลบอยู่หลังพานเต๋อหลินแน่นหนา มั่นใจว่าต่อให้โจวจงไห่ยิงปืนเข้ามา เขาก็ปลอดภัยทุกทิศทาง
โจวจงไห่เดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว พลางเอ่ยเสียงดุดันว่า "อู๋เจิงไค ฉันไม่พูดมาก ความนับหนึ่งถึงสาม ถ้าแกยังไม่บอกว่าหลานฉันอยู่ไหน ก็อย่าโทษว่าลูกกระสุนไม่รู้จักคนแล้วกัน"
"สาม..."
"สอง..."
ยังไม่ทันนับหนึ่ง พานเต๋อหลินก็ 'ตุ้บ' คุกเข่าลง "รัฐมนตรีโจว ผมบอก ผมบอกแล้ว โจวเสี่ยวเหวยอยู่ที่บ้านของอาสามเลขาธิการอู๋ในหมู่บ้านตระกูลอู๋ เด็กปลอดภัยดี..."
พูดไม่ทันจบ กางเกงก็เปียกฉี่
โจวจงไห่หันไปส่งสายตาให้กู่เฉวียน กู่เฉวียนวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
"เจอตัวเด็กแล้ว อยู่ที่หมู่บ้านตระกูลอู๋ หมู่บ้านตระกูลอู๋"
ผู้กำกับการและหลิวซงหมิงลุกขึ้นพร้อมกัน ผู้กำกับการตื่นเต้นจนตัวสั่น กำลังจะไปช่วยเด็ก แต่พอมองท่าทางของพวกทหารกรมสรรพาวุธ การปกป้องเลขาธิการพรรคระดับเมืองก็ดูสำคัญไม่แพ้กัน
"นายไปช่วยเด็ก พวกเราถอยทัพเดี๋ยวนี้"
"ได้ พี่ชาย ขอบใจนะ ไว้มีเวลาค่อยมาสูบบุหรี่ด้วยกัน"
คำสั่งเดียวจบ ผู้กำกับการสถานีตำรวจนำลูกน้องขึ้นรถ มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านตระกูลอู๋ชานเมือง
หลิวซงหมิงโบกมือ ทหารกรมสรรพาวุธขึ้นรถบรรทุก ไม่กี่นาทีก็ถอนกำลังทั้งหมด
หลิวซงหมิงไม่ได้ไปไหน เดินตามกู่เฉวียนเข้าไปในห้อง
โจวจงไห่เห็นกู่เฉวียนกับหลิวซงหมิงเข้ามาแล้ว ก็หันไปพูดกับพานเต๋อหลินว่า "ถ้าหาเด็กไม่เจอ ฉันจะยิงแกทิ้งก่อน"
"รัฐมนตรีโจว ไม่เกี่ยวกับผมนะครับ เลขาธิการอู๋เป็นคนสั่ง ต่อให้ยืมหัวใจผมร้อยดวง ผมก็ไม่กล้าทำหรอกครับ"