โจวจงไห่หน้าดำคร่ำเครียด มองออกไปนอกหน้าต่าง นิ่งเงียบไม่ปริปาก
กู่เฉวียนอยากถาม แต่ไม่กล้าถาม
เสี่ยวเหวย เด็กน้อยหน้ากลมยิ้มแย้ม สองมือมีแรงเป็นพิเศษ จับของเล่นขึ้นมาก็ฟาดลงบนหัวตัวเอง จนตุ่มบวมขึ้นมาได้
โจวจงไห่ยิ้ม เจ้าเด็กนั่น เนื้อแท้เป็นทหารโดยแท้
แต่ตอนนี้ เจ้าเด็กน้อยกำลังเผชิญกับความเป็นความตาย
ไม่รู้ว่าเหม่ยอวิ๋นกับเฉี่ยวเฉี่ยวจะเป็นอย่างไรบ้าง คงตกใจแทบแย่สินะ
เหวินฮุยเป็นลูกผู้ชาย เขามีความนิ่งล้ำลึก คงไม่หวั่นไหว
อู๋เจิงไค แกมันไร้ซึ่งความเป็นลูกผู้ชายเลยสักนิด จะสู้ก็สู้กันซึ่งหน้า แกรังแกเด็กนับเป็นอะไร?
หมาจนตรอกยังกระโดดข้ามกำแพง เขารู้ตัวว่ายากจะหนีรอด จึงจับตัวโจวเสี่ยวเหวยไว้เป็นตัวประกัน
เสี่ยวเหวยเอ๋ย ปู่ไม่เคยกลัวใครมาตลอดชีวิต ทั้งไม่กลัวอู๋เจิงไค แต่กลัวแค่หนู...
น้ำตาของโจวจงไห่เงียบกริบ ไหลลงมาตามแก้ม
นี่คือร้องไห้จริงๆ เศร้าใจจริงๆ ต่อให้กระสุนพุ่งเข้าที่อก โจวจงไห่ก็ไม่เคยส่งเสียงร้อง
หลานตัวน้อยของฉัน หากหนูเป็นอะไรไป ปู่ก็จะไม่ขออยู่ อู๋เจิงไคจะต้องตายตกไปตามกัน...
กู่เฉวียนตกใจจนแทบแย่ รัฐมนตรีโจวร้องไห้?
"หัวหน้ากอง ท่าน ที่บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?"
"ไม่มีอะไร หลานชายถูกอู๋เจิงไคจับตัวไป" รัฐมนตรีโจวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเป็นครั้งแรก
"อ้า... ควรรายงานให้ท่านผู้ว่าการมณฑลทราบนะครับ"
"ไม่ต้องรบกวนพวกเขา เรื่องในครอบครัวฉัน ฉันจัดการเอง"
รัฐมนตรีโจวถอนหายใจยาว เขากำลังจะไปฆ่าคน จะไปลากคนอื่นให้พลอยเดือดร้อนทำไม?
โจวจงไห่กลับบ้านก่อน ที่บ้านมีเพียงโจวเหวินฮุยนั่งนิ่งอยู่ในลานบ้าน