ในเมืองหวยหลินเกิดคดีลักพาตัวขึ้นคดีหนึ่ง หน่วยงานความมั่นคงสาธารณะใช้เวลาเพียงหนึ่งวันก็จับกุมผู้ต้องสงสัยได้
หนังสือพิมพ์รายวันหวยหลินลงข่าวคดีลักพาตัวโจวเสี่ยวเหวยอย่างละเอียด เพียงแต่สิ่งที่ควรพูดกลับไม่พูดสักคำ สิ่งที่ไม่ควรพูดกลับพูดเสียยืดยาว
ถูกลักพาตัวเพราะอะไร? เป็นฝีมือของคนรู้จักหรือไม่?
ไม่มีเอ่ยถึงเลยสักนิด น่าสงสารชายร่างใหญ่สองคนที่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้
ภาพถ่ายโจวเหวินฮุยอุ้มโจวเสี่ยวเหวยไปมอบธงประดับแก่สถานีตำรวจประจำเมือง ถูกตีพิมพ์ลงในหน้าแรกสุด
โจวเหวินฮุยเป็นบรรณาธิการคอลัมน์รองของหนังสือพิมพ์รายวัน ข่าวชิ้นนี้เขาดูแลด้วยตัวเอง ว่าอะไรควรเขียน เขียนอย่างไร ล้วนผ่านการตรวจแก้ต้นฉบับของเขาทั้งสิ้น
หานตานทำงานอยู่ที่โรงงานไอศกรีมแท่ง ตอนพักเห็นหนังสือพิมพ์เข้าโดยบังเอิญ เธอตกใจอย่างมาก นี่มันคนรักของเฉี่ยวเฉี่ยวนี่นา?
ลูกบ้านเธอถูกลักพาตัวอย่างนั้นหรือ? อุ๊ยตายแล้ว คุณทวดเอ๋ย ไม่ได้การแล้ว คงตกใจแทบแย่เลยกระมัง?
จู่ ๆ หานตานก็คิดถึงเฉี่ยวเฉี่ยวขึ้นมาอย่างรุนแรง เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ไม่มีคนดูแลลูก เลยถูกลักพาตัวไปอย่างนั้นหรือ?
หรือว่าห้าวห้าวของเราช่างดวงดีเสียจริง โรงงานเคมีภัณฑ์มีชั้นเรียนเด็กเล็กประจำ ห้าวห้าวได้เรียนร้องเพลงเต้นรำเรียนรู้วัฒนธรรมกับคุณครู ปลอดภัยดีออก
เป็นครั้งแรกที่หานตานมีความคิดแรงกล้าอย่างยิ่ง เธอจะต้องไปเยี่ยมเฉี่ยวเฉี่ยว ไปปลอบใจเฉี่ยวเฉี่ยว
หานตานตกอยู่ในความคึกคักอย่างประหลาดตลอดทั้งวัน พอเจอเพื่อนร่วมงานก็อดไม่ได้ที่จะเล่าให้ฟังว่า "ข่าวลักพาตัวในหนังสือพิมพ์รายวันนั่น นายเห็นรึเปล่า? น่ากลัวตายแน่ะ เป็นเพื่อนบ้านสมัยที่ฉันอยู่ที่พักครอบครัวทหารน่ะ