เจิ้งเฟิ่งหลินมีเรื่องมากมายอยากบอกเล่าให้เฉี่ยวเฉี่ยวฟัง แต่เพิ่งเข้าบ้านไป ปู่ของเฉี่ยวเฉี่ยวก็มาถึงเสียก่อน "หยางเจิ้ง ลูกบ้านป้าฟางมารับพวกเจ้าแล้ว"
"ได้เลย ปู่ เดี๋ยวพวกเรากลับแล้ว"
เฟิ่งหลินสุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงหยิบรองเท้าผ้าฝ้ายคู่เล็กออกมาจากตู้เสื้อผ้า "เฉี่ยวเฉี่ยว ทำให้เสี่ยวเหวย อย่ารังเกียจน้า ฝีมือไม่สวย แต่ก็อุ่นดีนะ"
เฉี่ยวเฉี่ยวพลิกดูด้วยความดีใจ "เธอทำรองเท้าผ้าฝ้ายเป็นด้วยรึ ฝีมือดีออก ปุยฝ้ายปีนี้ใหม่สวย นุ่มไม่กัดเท้า ฉันชอบ"
แล้วกล่าวต่ออีกว่า "เฟิ่งหลิน พี่จินเทาไปเรียนแล้ว เธอก็อย่าตามใจแม่เขามาก ลามปามสามประโยคมีสองประโยคครึ่งที่เสียดสี ถ้าเอาแต่ถอย ไม่ช้าก็เลวร้ายขึ้น"
เฟิ่งหลินพยักหน้า "ฉันรู้ ไม่มีใครรังแกฉันได้หรอก ฉันแค่ไม่อยากถือสาเท่านั้น"
"ถ้ามีเรื่องกลุ้มใจอะไรก็เขียนจดหมายมาหาฉันนะ ฉันกลับไปก็จะย้ายบ้านแล้ว พอฉันมีที่อยู่ใหม่ จะเขียนไปบอก"
"ได้เลย เฉี่ยวเฉี่ยว ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ค่อยมีอะไรดี ๆ ให้กิน"
"เราสองคนยังต้องพูดแบบนี้อีกหรือ ฉันอิ่มมากเลย ฝีมือทำครัวของเธอน่ะอร่อย"
เจิ้งเฟิ่งหลินเผยรอยยิ้ม นี่เป็นครั้งแรกที่เฉี่ยวเฉี่ยวมาเยี่ยมหลังจากเธอแต่งงาน
กว่าจะไปถึงตัวเมืองก็ยังใช้เวลาอีกหลายชั่วโมง ต่างเอ่ยลาจากกัน จ้าวจินเทาไปส่งพวกเขา
เจิ้งเฟิ่งหลินยุ่งทั้งเช้าโดยไม่มีโอกาสได้กินข้าวสักคำ พอเดินเข้าบ้านจะเก็บชาม พบว่าแม่สามีกำลังนั่งอยู่บนเตียงอิฐ กินเนื้อที่เหลืออย่างเอร็ดอร่อย
"ดูลูกสิ ปกติทั้งปีไม่ได้กินเนื้อสักมื้อ พอพวกมันมา ลูกก็รีบจะเอาของดี ๆ ออกมาหมด ในใจลูกรักใคร่กับเฉี่ยวเฉี่ยวนัก รักน้องรักบ้านเดิมนัก มีแต่เราพ่อตากับแม่ยายควรถูกทิ้งให้กินแต่ผักกาดขาว เฉี่ยวเฉี่ยวแต่งเข้าเมืองไปแล้ว มีกินไม่หวาดไม่ไหว ต้องให้ลูกเอาใจขนาดนั้นด้วยหรือ"