แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวไม่ได้กลับเข้าเมืองด้วย ครอบครัวสี่คน พร้อมด้วยโจวเสี่ยวเหวย นั่งเต็มรถจี๊ปพอดี
เพราะมีโจวเสี่ยวเหวยที่กำลังหัดพูด บรรยากาศในรถจึงอบอุ่น โจวเหวินฮุยพยายามอย่างเต็มที่สอนให้โจวเสี่ยวเหวยเรียก "พ่อ"
ส่วนโจวเสี่ยวเหวยก็เบิกตากลมโตตอบว่า "ออ ออ"
กวนใจจนลั่วเหม่ยอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะจุ๊บแก้มอ้วน ๆ ของเด็กน้อยอยู่หลายที
"ซงหมิง บ้านของฉันได้จัดสรรที่ถนนซงซานหมายเลข 126 พรุ่งนี้ส่งคนมาช่วยฉันย้ายบ้านหน่อย" โจวจงไห่ที่นั่งอยู่ตอนหน้ากล่าว
"พ่อครับ รีบร้อนขนาดนั้นเลยหรือ บ้านยังไม่ได้ทำความสะอาดเลยนะครับ" โจวเหวินฮุยถาม
"จัดการหมดแล้ว เดิมทีจัดสรรให้ผู้การท่านหนึ่ง เขาจะไปพักผ่อนที่ปักกิ่ง ก็เลยให้ฉัน รีบย้ายบ้านเถอะ จัดการให้พวกเจ้าเรียบร้อยแล้ว ฉันจะได้กลับไปทำงานที่เมืองเอกอย่างสบายใจ"
"พ่อครับ ร่างกายของพ่อยังไม่ฟื้นเต็มที่เลยนะครับ"
เฉี่ยวเฉี่ยวค่อนข้างเป็นกังวล พ่อสามีไปหมู่บ้านต้าสุ่ยคราวนี้ ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน มัวแต่คิดว่าจะทำงาน
"ไม่เป็นไรแล้ว ดีขึ้นมากแล้ว ที่เมืองเอกมีเลขาคอยดูแลความเป็นอยู่ของฉัน อีกอย่าง ไม่ใช่ไปรบ จะเหนื่อยสักแค่ไหนกัน"
ศึกการเกษตรครั้งนี้ ก็ใช่จะง่ายดาย โจวจงไห่ต้องฉวยโอกาสนี้ รุกเข้าโจมตี คว้าที่หนึ่งมาหลาย ๆ ด้าน
"ท่านผู้บัญชาการ ไม่งั้นย้ายผมไปอยู่ข้างกายท่านเถอะครับ ผมดูแลท่านจนคุ้นแล้ว อยู่ข้างกายท่านถึงจะสบายใจ" หลิวซงหมิงอาสาเอง
"อย่าเลย รัฐมนตรีว่าการกรมสรรพาวุธ ข้าราชการระดับกรม ฉันใช้ไม่ไหวหรอก" โจวจงไห่กล่าวหยอกล้อ
"ตำแหน่งกรมของผม ก็ไม่ใช่ท่านให้มารึ บุกสมรภูมิรบ รอดตายมาได้ พอกลับมาก็ให้ผมนั่งตำแหน่งรัฐมนตรีแล้ว ในใจผมไม่มั่นคงเลยครับ" หลิวซงหมิงสีหน้ากลัดกลุ้ม
"กลัวอะไร เจ้าตามข้ามาตั้งหลายปี จะเป็นผู้นำได้ยังไง ดูก็ดูจนเป็นแล้ว ความสง่างาม ความสง่างามของทหารต้องแสดงออกมาให้เห็น ซงหมิงเอ๋ย ฉันไม่อยู่ที่เมืองหวยหลิน เรื่องทางบ้าน เจ้าต้องคอยดูแลให้มากขึ้น"
"ผมก็อยากดูแลนะครับ แต่เหวินฮุยกับเฉี่ยวเฉี่ยว มีเรื่องอะไรก็ไม่ยอมบอกผม"