วันที่สองของตรุษจีน เจิ้งเฟิ่งหลินเตรียมโต๊ะอาหารไว้หนึ่งโต๊ะ เชิญครอบครัวของเฉี่ยวเฉี่ยวไปกินข้าว
ครอบครัวใหญ่สิบกว่าคน จะไปกันหมดได้อย่างไร?
โจวจงไห่ หยางเจิ้ง โจวเหวินฮุย และเฉี่ยวเฉี่ยวสี่คนไป
ลั่วเหม่ยอวิ๋นไม่ได้ไป เธอทุ่มเทใจทั้งหมดให้หลานชาย ต้องอยู่บ้านเลี้ยงเด็ก
ของขวัญก็ไม่มีอะไร เฉี่ยวเฉี่ยวถือไก่ตัวหนึ่ง เป็ดตัวหนึ่ง และลูกอมผลไม้หนึ่งชั่งที่นำมาจากในเมือง
จ้าวจินเทายืนต้อนรับอยู่หน้าประตู แม่ของจินเทาก็อยู่ด้วย พูดจาเกินจริงว่า "โอ๊ย เฉี่ยวเฉี่ยวเอ๊ย ลูกสาวแสนดี ไม่ได้กลับมาตั้งปีกว่าแล้วใช่ไหม? รีบเข้าบ้าน รีบเข้าบ้าน นึกถึงตอนนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะข้าห้าม เจ้าจะแต่งได้ดีถึงเพียงนี้ได้อย่างไร..."
"แม่!" จ้าวจินเทาตวาดห้าม
"ข้าก็ไม่ได้พูดอะไรนะ เฉี่ยวเฉี่ยวฉลาดแค่ไหน สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เฟิ่งหลินน่ะนะ รู้จักแต่เลี้ยงกระต่าย"
เฉี่ยวเฉี่ยวยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน หยางเจิ้งหัวเราะกลบเกลื่อน "ต่างคนต่างมีดี เลี้ยงกระต่ายเก่ง ก็น่าทึ่งนะ"
"ทุกอาชีพล้วนต่ำต้อย มีเพียงการเรียนเท่านั้นสูงส่ง ดูสิ ลูกข้า สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้"
แม่ของจินเทาไม่เห็นด้วยเลยสักนิด พอเจอใครก็ว่าแต่ลูกสะใภ้ของตัวเอง
สีหน้าจ้าวจินเทาเปลี่ยนไป โต้กลับทันที "สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วยังไง? มหาวิทยาลัยก็เลี้ยงกระต่าย"
เฉี่ยวเฉี่ยวยิ้มออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ จ้าวจินเทาปกป้องเจิ้งเฟิ่งหลินจริง ๆ
แม่ของจินเทาหน้าถมึง หัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปอีก "เฉี่ยวเฉี่ยว เขยบ้านเจ้าช่างหล่อเหลาจริง ๆ เลย ไม่ใช่ว่าไม่มีขาหรือ? แล้วเดินได้อย่างไร?"
โจวเหวินฮุยยกขากางเกงขึ้นอย่างเปิดเผยแล้วกล่าว "อาเสี่ยว ผมใช้ขาเทียม"
"ขา...เทียม? ยังมีแบบนี้ด้วย? เฉี่ยวเฉี่ยว เจ้าช่างได้สมบัติจริง ๆ ที่ไหนได้ ไม่มีขาก็เดินได้ ไม่แปลกที่ปู่ของเจ้ายอมให้เจ้าแต่ง"
แม่ของจินเทาพูดพร่ำไม่หยุด จ้าวจินเทารำคาญ "แม่ ไปช่วยเฟิ่งหลินผัดกับข้าวในครัวเถอะ"