ด้านนอกบ้าน คนขับรถขนของเข้าลานบ้านหลายถุง
หยางเจิ้งคล้องแขนแม่พลางพูด "แม่ ดูสิผมว่าผมอ้วนขึ้นไหม"
"ไม่อ้วนหรอก สูงขึ้นต่างหาก"
"แม่ อายุเท่าไหร่แล้ว ยังจะสูงอีกเหรอ"
"ก็สูงขึ้นจริงๆ นี่นา"
หยางเหวินจิ่นพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองหยางเจิ้งพลางยิ้มแหะๆ
"พ่อสื่อ ถุงนี้เป็นผักทั้งนั้นเลย เฉี่ยวเฉี่ยวเตรียมไว้ให้ หยิบออกมาก่อน เดี๋ยวอบเน่าเสีย"
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวรีบเข้าไปช่วยนำของเข้าครัว
หมูเค็ม ปลาแห้ง ถั่วฝักยาวตากแห้ง เปลือกมะเขือยาว ไข่เค็ม แตงกวาดอง เต็มกระสอบใหญ่
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวยิ้มออกอย่างโล่งอก ไม่ต้องห่วงว่ามื้อเที่ยงจะไม่มีกับข้าวแล้ว
"พ่อสื่อ เฉี่ยวเฉี่ยวขยันจริงนะ ฉันทำงานประจำยุ่งๆ เธอทำผักแห้งไว้ตั้งเยอะ ฉันไม่รู้เลย แตงกวาดองอร่อยนะ เมื่อคืนฉันเพิ่งกิน"
"เด็กคนนี้ ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้จักอยู่เฉย พ่อของหล่อนน่ะ เอาเปลือกมะเขือยาวไปแช่น้ำ จะได้ผัดกับหมูเค็ม"
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวสั่ง หยางเหวินจิ่นถือผักแห้งเดินออกไป
ลั่วเหม่ยอวิ๋นรีบดึงแขนแม่ของเฉี่ยวเฉี่ยว แล้วเอ่ยเสียงเบา "พ่อสื่อ เรื่องที่คุณกังวล วางใจได้แล้ว"
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวชะงัก "คุณหมายถึง? จะมีลูกได้?"
ลั่วเหม่ยอวิ๋นพยักหน้าจริงจัง แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวตื่นเต้นจนหัวใจแทบหลุดออกมา "จะมีลูกได้ จะมีลูกได้ โอ๊ย พ่อสื่อ ฉัน ฉัน..."
"อย่าร้องไห้นะ เรื่องดีไม่ใช่หรือ? ปีหน้ามีหลานน้อยๆ บ้านจะเอะอะวุ่นวายกันใหญ่แล้ว"
"ดีเลย ฉันชอบเด็กๆ"
เรื่องนี้เป็นก้อนหินทับอกแม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวมาครึ่งปี ตอนนี้แน่ใจแล้ว มีความสุขยิ่งกว่ากินอะไร
"พ่อสื่อ คุณเข้าไปนั่งข้างในเถอะ ฉันทำกับข้าวเอง" แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวผลักลั่วเหม่ยอวิ๋นเข้าบ้านหลังใหญ่ไป เธอจะได้คุยกับพ่อของเฉี่ยวเฉี่ยวเสียหน่อย
"ได้ ฉันไปดาย่าก่อน เดี๋ยวมาช่วยสุมไฟ"