ลั่วเหม่ยอวิ๋นคิดเหมือนโจวจงไห่ไม่มีผิด เอ่ยถามเฉี่ยวเฉี่ยวเสียงเบา “เธอกับเหวินฮุย?”
เฉี่ยวเฉี่ยวหน้าแดงพยักหน้า ลั่วเหม่ยอวิ๋นดีใจใหญ่ “อย่างนั้นพวกเธอก็…จะมีลูกกันเร็วๆ นี้แล้วสิ?”
“ก็อาจจะนะคะ” เฉี่ยวเฉี่ยวก้มหน้างุดกว่าเดิม
ลั่วเหม่ยอวิ๋นวางมือจากงาน โอบเฉี่ยวเฉี่ยวไว้แนบอก “แม่ดีใจ ดีใจมากเลย วันพรุ่งนี้เธอต้องบอกแม่ของเธอนะ ให้ดีใจด้วย ตอนนั้นแม่ของหลิวซงหมิงไปสู่ขอ แม่เธอก็เป็นห่วงอยู่เรื่องเดียว กลัวเหวินฮุยมีปัญหา จริงๆ แม่ก็เป็นห่วง เรื่องแบบนี้คนเป็นพ่อแม่ก็ถามยาก ตอนนี้ดีแล้ว แม่จะได้อุ้มหลานแล้ว”
ลั่วเหม่ยอวิ๋นดีใจจากก้นบึ้งของหัวใจ
เฉี่ยวเฉี่ยวซบลงในอ้อมกอดของลั่วเหม่ยอวิ๋น สะอื้นเอ่ยว่า “แม่คะ ขอบคุณแม่ ขอบคุณพ่อ ขอบคุณที่รับหนูเข้าบ้าน”
“เด็กโง่ พูดอะไรกันน่ะ พวกเราต่างหากที่ต้องขอบใจเธอ เธอทำให้บ้านเรามีเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม”
เฉี่ยวเฉี่ยวเงยหน้าขึ้น ยิ้มซื่อๆ “เราเป็นครอบครัวเดียวกัน งั้นก็ไม่ต้องขอบใจกันไปมาแล้วนะคะ แม่คะ เหวินฮุยดีกับหนูมาก หนูก็จะดีกับเหวินฮุยเช่นกัน”
“อืม อืม เฉี่ยวเฉี่ยว ต่อไปไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร เราต้องเผชิญด้วยกัน”
“ค่ะ”
“มาเถอะ เราจัดเสื้อผ้ากันต่อ ดูเสื้อบุนวมตัวนี้สิ เป็นแบบใหม่ของปีที่แล้ว กระดุมสองแถว เอาไปให้แม่เธอใส่จะได้ไหมนะ?”
“แม่หนูคงไม่กล้าใส่เสื้อผ้าที่ทันสมัยขนาดนี้หรอกค่ะ”
“เอากลับไป เอากลับไปแล้ว เดี๋ยวก็ใส่เองแหละ แม่เธอก็อายุเท่าแม่ ใส่ได้”
แววตาที่ลั่วเหม่ยอวิ๋นมองเฉี่ยวเฉี่ยวนั้น เต็มไปด้วยความรักและอาลัย
เก็บของไปจนไฟดับ ลั่วเหม่ยอวิ๋นถึงจุดเทียนไปอาบน้ำ แล้วซักเสื้อผ้าของตัวเองกับโจวจงไห่
บนเตียง โจวจงไห่ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ “เหม่ยอวิ๋น สายตาเราก็ยังดีนะ เฉี่ยวเฉี่ยวเป็นเด็กดีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเหวินฮุยไปได้ชั่วชีวิต”