เพื่อไม่ให้รบกวนการทำงานของลู่หาน หยางเจิ้งจึงทำบัตรห้องสมุดของวังวัฒนธรรม
ลู่หานทำงานกะเช้า ตอนกลางคืนชอบวาดแบบแปลนในหอพัก
หยางเจิ้งเข้ากะเช้า หรือเวลาพักผ่อน ตอนค่ำก็ไปอ่านหนังสือที่วังวัฒนธรรม
วิธีนี้ช่วยลดการปะทะกันของทั้งคู่ได้ผลดี และท่าทีของลู่หานที่มีต่อเขาก็ดีขึ้นมาก
วันนั้น หยางเจิ้งอ่านหนังสือเสร็จกลับหอพัก หน้าห้องมีคนยืนมุงอยู่เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาเบียดฝูงชนเข้าไป ในห้องคือลู่หานกับข่งเซียนเกอที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง
"พวกแกทุกคนเห็นแล้วนะ ลู่หานลวนลามฉัน เขาเป็นพวกหน้าไหนใจคด ทำเป็นวางท่าทระนง แต่แท้จริงคือไอ้คนลามก..."
สมองของหยางเจิ้งระเบิดตูมเดียว เหตุการณ์มันพัฒนาไปถึงขั้นนี้ได้ยังไง?
ลู่หานสีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้า ชี้ไปที่ข่งเซียนเกอแล้วพูดว่า "ฉันไปลวนลามเธอตอนไหน อย่ามาใส่ร้ายฉัน..."
ดวงตาแดงก่ำกวาดไปเห็นหยางเจิ้งในฝูงชน ลู่หานเหมือนจับฟางเส้นสุดท้ายได้ "หยางเจิ้ง เธอมานี่ มาบอกทุกคนที ว่าฉันไม่เคยทำดีกับข่งเซียนเกอเลย แล้วฉันจะไปลวนลามเธอได้ยังไง?"
หยางเจิ้งเดินเข้าไปในห้อง ลังเลพูดว่า "ข่งเซียนเกอ เธอกับลู่หานเข้าใจอะไรผิดกันหรือเปล่า?"
ข่งเซียนเกอตะโกนเสียงแหบ "เธอคิดว่าจะมีอะไรเข้าใจผิด? เขาหลอกให้เธอไปอ่านหนังสือที่วังวัฒนธรรม ก็เพื่อมาออกเดทกับฉัน นี่แน่ะ ลู่หาน นายดูถูกฉันแล้วยังจะกลับคำไม่ยอมรับอีก? ได้ พวกเราไปที่สถานีตำรวจ พูดกันให้เข้าใจ"
ลู่หานหน้าซีดเขียว เรื่องแบบนี้ ถ้าฝ่ายหญิงยืนกรานจะเคลียร์ให้แจ้งได้ยังไง?