“เหวินฮุย ฉัน… มีโทรศัพท์จากผู้จัดการโรงงานถังของโรงงานเครื่องจักร บอกว่าพี่ชายฉันเป็นผู้ต้องสงสัยข่มขืนและฆาตกรรม พี่ชายฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ฉันต้องไปในเมือง อ้อ ใช่แล้ว โทรไปที่กองพลาธิการก่อน ให้พวกเขาส่งคนมาดูแลคุณ”
เฉี่ยวเฉี่ยวตกใจแทบเสียสติ มือไม้พันกันไปหมด ไม่รู้ว่าควรทำอะไรก่อนดี
“เธอจะรีบไปไหน อุ้มฉันเข้าห้องน้ำก่อน” โจวเหวินฮุยพูดอย่างสงบ
ใช่ ใช่ อุ้มเขาเข้าห้องน้ำก่อน ของเสียในร่างกายมันรอไม่ได้
เฉี่ยวเฉี่ยวออกแรงอุ้มโจวเหวินฮุยขึ้น นั่งบนรถเข็น น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่
“พี่ชายเธอจะเป็นคนแบบนั้นหรือ?” เมื่อนั่งบนรถเข็นแล้ว โจวเหวินฮุยถามเรียบๆ
“ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด พี่ชายฉันเป็นคนซื่อตรงที่สุด เขาไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น”
เฉี่ยวเฉี่ยวส่ายหน้า พี่ชายของเธอเป็นลูกผู้ชายที่เที่ยงธรรม จะไปข่มขืนฆ่าคนได้อย่างไร?
“ในเมื่อเธอมั่นใจว่าไม่ใช่ แล้วจะรีบไปทำไม? เธอไปในเมือง จะแก้ปัญหาอะไรได้?”
“ฉัน… แต่… ถ้าเกิดมีคนใส่ร้ายพี่ชายฉันล่ะ?”
ที่หมู่บ้านต้าสุ่ย เรื่องที่ครอบครัวเธอถูกใส่ร้ายมีไม่น้อยเลย
“ตราบใดที่เขาไม่ได้ทำ ก็ไม่มีใครกล้าใส่ร้ายเขา!” โจวเหวินฮุยพูดด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ
“คุณ… คุณมีวิธีหรือ?” เฉี่ยวเฉี่ยวถามอย่างระมัดระวัง
“ฉันจะเข้าห้องน้ำ เธอจะให้ฉันกลั้นตายหรือไง”
“อ้อ ค่ะ ค่ะ ขอโทษค่ะ”
เฉี่ยวเฉี่ยวตัวสั่นอุ้มโจวเหวินฮุยเข้าห้องน้ำ แล้วก็ตัวสั่นอุ้มกลับมานั่งรถเข็น ราดน้ำในห้องน้ำ
โจวเหวินฮุยมองเฉี่ยวเฉี่ยวที่หน้าซีดเซียว มือไม้สั่นเทา พูดว่า: “เธอโทรหาคุณแม่ฉันสิ”
“อ้า ไม่ได้นะคะ คุณแม่บอกว่า ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย ห้ามโทรไปหาท่าน”
“พี่ชายเธอถูกกล่าวหา ถูกจับไปที่สถานีตำรวจแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายหรือ?”
“ใช่ แต่นี่เป็นเรื่องของครอบครัวฉัน”
“เธอไม่กลัวว่าจะถูกซ้อมให้รับสารภาพผิดๆ หรือ?”
“ฉัน… แต่คุณแม่อยู่ที่กองบัญชาการทหาร ระเบียบวินัยเคร่งครัด ฉันไปรบกวนท่านไม่ได้นะคะ”