เมื่อมีเพื่อน หัวใจก็เต็มอิ่มขึ้น
หยางเจิ้งไม่รู้สึกต่ำต้อยอีกต่อไป ไม่เคอะเขินอีกแล้ว เขาเดินตามหลังหลิวต้าเป่าไปติด ๆ คอยสังเกตอุณหภูมิอย่างตั้งใจ หากเจอเรื่องที่ทั้งคู่ไม่เข้าใจ ก็จะไปถามปรมาจารย์ผู้มากประสบการณ์ด้วยความนอบน้อม
ตอนกินข้าว หลิวต้าเป่ามีเนื้อมา ก็จะแบ่งให้หยางเจิ้งมากกว่าครึ่งเสมอ
หลิวต้าเป่าเป็นหัวหน้ากะของเตาเผาหมายเลขหนึ่ง เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ในกะจึงปฏิบัติกับหยางเจิ้งอย่างเป็นมิตรเช่นกัน
วันเวลาที่เต็มไปด้วยความสุขและพลังหนุ่มสาว หยางเจิ้งมีพื้นเพมาจากชนบท มีพละกำลังเหลือล้นใช้งานได้ไม่หมด จึงแย่งกันทำงานต่าง ๆ ในกะ
นอกจากทำงานแล้ว หยางเจิ้งยังขอยืมคู่มือทางเทคนิคภายในของโรงงานจากหลิวต้าเป่ามาศึกษาอย่างละเอียด เขาเต็มไปด้วยความหวังต่ออนาคตของตนเอง
ครึ่งเดือนผ่านไปในพริบตา หยางเจิ้งเลิกกะเช้า นำเสื้อผ้าที่ซักสะอาดกลับมาที่หอพัก เขาได้พบกับเพื่อนร่วมห้องลู่หานเป็นครั้งแรก
เปิดประตูหอพัก ลู่หานนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ กำลังเขียนแบบแปลน
“คุณคือ... คุณคือลู่หานหรือครับ”
ลู่หานเงยหน้าขึ้น มองหยางเจิ้ง แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “แค่ไปทำงานต่างจังหวัดไม่กี่วัน ห้องก็ถูกคนอื่นยึดไปแล้ว”
“ผม...” หยางเจิ้งตั้งใจจะสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนร่วมงานและเพื่อนร่วมห้อง แต่นอกจากหลิวต้าเป่าแล้ว ดูเหมือนใคร ๆ ก็มองเขาไม่ชอบ
ลู่หานไม่สนใจเขาอีก หันไปเขียนแบบแปลนต่อ
หยางเจิ้งเบามือปิดประตู เดินไปที่ระเบียง ตากเสื้อผ้าที่ซักสะอาดวันนี้ให้เรียบร้อย