ทั้งครอบครัวตื่นกันตั้งแต่เช้าตรู่
ลั่วเหม่ยอวิ๋นและโจวจงไห่ช่วยดูแลเด็ก ส่วนแม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวต้มเส้นบะหมี่ โจวเหวินฮุยกับเฉี่ยวเฉี่ยวไปธนาคารสักเที่ยว ถอนเงินมาสามพันหยวน
มีรถทั้งหมดสองคัน คันหนึ่งเป็นรถเก๋งของหน่วยงานโจวเหวินฮุย คนขับมาส่งพวกเขาถึงหมู่บ้านต้าสุ่ย แล้ววันตรุษจีนวันที่สองจะมารับเขากลับ
อีกคันคือรถจี๊ปที่หลิวซงหมิงสั่งมาให้
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยว เฉี่ยวเฉี่ยว โจวเหวินฮุย และโจวเสี่ยวเหวยนั่งรถคันหนึ่ง
ลั่วเหม่ยอวิ๋น โจวจงไห่ และหลิวซงหมิงนั่งรถอีกคัน รวมถึงของขวัญตรุษจีนที่ขนมาเกือบเต็มคันรถ
หลิวซงหมิงเป็นคนขับรถ ทำหน้าที่เป็นโชเฟอร์ตลอดทาง
ลูกชายยืนขึ้นได้แล้ว หลานชายก็ตัวอ้วนกลม ตนเองก็ฟื้นคืนชีพกลับมา ชีวิตนี้ไม่มีอะไรน่าปลาบปลื้มเท่าช่วงเวลานี้อีกแล้ว
โจวจงไห่มองวิวหิมะนอกหน้าต่าง รู้สึกตื้นตันใจยิ่งนัก “ครั้งก่อนที่มา คือวันไหว้พระจันทร์ปีที่แล้ว วันรุ่งขึ้นก็ยกพลไปแนวหน้า กลับมาอีกครั้ง ราวกับข้ามภพข้ามชาติเลยนะ”
“ยังดีที่ผ่านพ้นมาได้หมด”
ลั่วเหม่ยอวิ๋นยิ้มบางๆ อย่างสง่างาม ตลอดปีนี้ หล่อนต่อสู้กับเวลา หล่อนต้องการแย่งชิงชีวิตของโจวจงไห่กลับคืนมา
หลังการผ่าตัด โจวจงไห่เกิดอาการติดเชื้อ หลายครั้งอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตาย
เป็นหล่อนที่ใช้ความรู้ทางวิชาชีพ ดูแลอย่างประคบประหงม เคียงข้างโจวผู้เฒ่าฝ่าฟันอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า
หลังจากอาการดีขึ้น ผู้นำก็เร่งให้พวกเขาย้ายกลับมารักษาที่ประเทศจีน ลั่วเหม่ยอวิ๋นกับลูกชายสมัครใจรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลเอง ถึงจะได้รับโอกาสรักษาต่อเนื่อง
โจวผู้เฒ่าไม่ยอมฟื้น ลั่วเหม่ยอวิ๋นคิดหาวิธีมากมาย แต่ก็ไม่ได้ผล
สุดท้าย ตัดสินใจลองเสี่ยงครั้งสุดท้าย โดยใช้ความฝันจากการหลับลึกมากระตุ้นโจวผู้เฒ่า เขาฟื้นขึ้นมาด้วยเสียงคำรามว่า “หลิวซงหมิง ระวัง ไอ้บ้าเอ๊ย ไปตายซะ ถอยไป……”