ผักกาดขาวแค่สองสามวันก็โตแล้ว เฉี่ยวเฉี่ยวเอาที่ดินผืนสุดท้ายมาปลูกผักกาดขาวจนเต็ม ยังมีต้นกล้าอีกมากมาย ดึงออกมา ล้างสะอาด เขียวขจีสดใส น่าชื่นใจยิ่งนัก
สองคนมื้อเที่ยงกินหนึ่งชาม มื้อเย็นกินหนึ่งชาม กินจนโจวเหวินฮุยเห็นผักกาดขาวแล้วแทบจะอ้วก
จะให้เสียของก็ไม่ได้ เอาไปให้คนอื่นเถอะ
กองพลาธิการก็ต้องการผักสด แต่โรงอาหารต้องการผักกาดขาวจำนวนมาก แค่ของนิดเดียวของเธอ ไม่พอเสียบฟันด้วยซ้ำ
จะให้เพื่อนบ้านก็ไม่รู้จักคนซ้ายขวา ถ้าอยู่ดีๆ ถือไปให้ ถ้าคนอื่นเขาไม่เห็นค่าล่ะ?
คิดไปคิดมา เฉี่ยวเฉี่ยวตัดสินใจเอาไปให้บ้านหลินเจี๋ยส่วนหนึ่ง
การให้ผักเป็นเรื่องรอง ที่จริงแล้วใจก็อยากรู้จักหานตานซึ่งมีประสบการณ์คล้ายกับตนเอง
ก่อนไป เฉี่ยวเฉี่ยวถามความเห็นของโจวเหวินฮุย โจวเหวินฮุยพูดว่า "เธออยู่ที่พักครอบครัวทหารก็คงเหงาเหมือนกัน มีเพื่อนสักคนก็ดี หลินเจี๋ยก็เป็นชายหนุ่มที่ดี อยู่ที่พักเดียวกันแท้ๆ แต่กลับไม่รู้จักกัน"
คำพูดเรียบๆ ของโจวเหวินฮุย เฉี่ยวเฉี่ยวฟังแล้วรู้สึกโดดเดี่ยว อันที่จริงแล้วไม่มีเพื่อน ไม่มีการสังคม ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น โจวเหวินฮุยก็เช่นกัน
"ฉัน โจวเหวินฮุย ที่บ้านมีหางปลาหมัก มีหมูสามชั้น แล้วก็เต้าหู้ ไม่งั้นเราเชิญคู่สามีภรรยาหลินเจี๋ยมากินข้าวดีไหม?"
เฉี่ยวเฉี่ยวแอบมองโจวเหวินฮุย การเชิญแขกมากินข้าวเป็นเรื่องใหญ่ คูปองเนื้อของแต่ละครอบครัวมีจำกัด มื้อเดียวกินหมดสัดส่วนของหนึ่งอาทิตย์ เฉี่ยวเฉี่ยวไม่กล้าตัดสินใจเอง
"เขาจะมาไหม?" โจวเหวินฮุยไม่เคยต้องกังวลเรื่องกินอยู่ในบ้าน กลัวว่าหลินเจี๋ยจะปฏิเสธ
"น่าจะมานะ? พวกนายเป็นสหายร่วมรบในสนามเดียวกัน มารวมตัวกันดื่มเหล้า พูดคุยกัน ทำไมจะไม่มาล่ะ?" เฉี่ยวเฉี่ยวย้อนถาม