“แต่ว่า จ่ายเงินเท่ากัน กินที่บ้านทั้งอิ่มกว่า อร่อยกว่าด้วย อาหารหม้อใหญ่ของโรงอาหารฉันไม่อยากกินแล้ว” โจวเหวินฮุยเปลี่ยนเรื่อง
“คุณชอบกินกับข้าวที่ฉันทำเหรอ?” ในดวงตาที่เต็มไปด้วยความละอายของเฉี่ยวเฉี่ยว มีประกายดีใจวาบขึ้น
“แน่นอนสิ เงินเท่ากัน พะโล้หมูของโรงอาหารต้องใส่มันฝรั่ง ที่บ้านฉันได้กินพะโล้หมูเต็มชาม มีแต่หมูล้วนๆ” โจวเหวินฮุยยิ้มออกมา
“แต่ว่า แล้วคูปองอาหารจะทำยังไงล่ะ?”
“คูปองอาหารใช้ได้ทั่วประเทศ เธอหาคนแลกคูปองเนื้อ คูปองไข่ได้ เมื่อก่อนเสี่ยวหลิวจัดการให้ ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องแลกยังไง”
“ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?”
“ตอนแม่ไปกรมทหาร เอาไข่มา 100 ฟอง ไม่งั้นจะได้กินไข่ทุกวันได้ไง?”
“คราวหน้าแม่กลับมา ฉันต้องขอคำแนะนำดีๆ แล้วล่ะ”
คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีช่องทางอ้อมๆ มากมาย ถ้าคูปองอาหารแลกเป็นเงินได้ก็ดีสิ
ทุกเดือน กองพลาธิการจะให้ทหารที่ดูแลเรื่องนี้โดยเฉพาะนำบัตรต่างๆ ที่เป็นเงินเดือนของโจวเหวินฮุยมาส่งถึงบ้าน เฉี่ยวเฉี่ยวไม่เคยถามเลย นึกว่าพ่อแม่จัดการไว้ให้แล้ว ที่แท้ บัตรพวกนั้นเป็นสวัสดิการพิเศษเพิ่มเติมทั้งนั้น
ไม่รู้ว่าพี่ชายที่ทำงานในโรงงาน มีคูปองอาหารแจกฟรีหรือเปล่า ไม่รู้ว่าเขากินอิ่ม รึเปล่า กินดีอยู่หรือเปล่า?
หลินเจี๋ยกับหานตานมาแต่เช้า
หลินเจี๋ยถือเหล้าสองหัวอยู่สองขวด หานตานถือหมูนึ่งผงเครื่องยาจานหนึ่ง
เฉี่ยวเฉี่ยวต้อนรับพวกเขาเข้าบ้านอย่างอบอุ่น แล้วต่อว่า “มากินข้าว เอาแต่เหล้ามาบ้าง กับข้าวมาบ้าง แบบนี้เราผู้เป็นเจ้าบ้านก็เกรงใจไม่หายสิ”