อาทิตย์ลับขอบฟ้า แสงสุดท้ายค่อย ๆ เลือนหาย ราวกับลูกบอลสีแดงก่ำลูกใหญ่ แขวนอยู่ริมขอบฟ้า
"โจวเหวินฮุย ดูสิ ตะวันตกดิน" เฉี่ยวเฉี่ยวชี้ไปยังดวงอาทิตย์ที่อยู่ไกลลิบ พลางร้องบอกอย่างตื่นเต้น
"หมอกยามเย็นกับนกนางแอ่นเดียวดายโบยบินไปด้วยกัน" ใต้ดวงอาทิตย์ดวงโตนั้น ฝูงนกนางแอ่นบินผ่าน โจวเหวินฮุยหลุดปากออกมา
"อะไรนะ อะไรบินไปด้วยกัน?"
เฉี่ยวเฉี่ยวฟังแล้วไม่เข้าใจ โจวเหวินฮุยจึงพูดเรียบ ๆ ว่า "หมอกยามเย็นกับนกนางแอ่นโบยบินไปด้วยกัน"
"อืม ใช่เลย ภาพพจน์ดีจัง พระอาทิตย์กับนกนางแอ่นกลับบ้านไปด้วยกัน แล้วเราก็กลับบ้านกันเถอะ"
กลับมาพร้อมกับของเต็มมือ เมื่อถึงบ้าน เฉี่ยวเฉี่ยวก็อุ้มโจวเหวินฮุยไปเข้าห้องน้ำก่อน แล้วรินน้ำชาให้เขาหนึ่งแก้ว ถึงจะไปจัดการปลาและเนื้อในครัว
เนื้อหนักหนึ่งชั่งจะต้องกินให้ได้หลายวัน อากาศค่อย ๆ ร้อนขึ้น ถ้าอยากเก็บไว้นานก็ต้องโรยเกลือ
พออากาศดี ตากไว้หนึ่งวัน ก็เก็บได้เป็นอาทิตย์ไม่มีปัญหา
หัวปลาทอดให้เหลืองทั้งสองด้าน เติมน้ำเดือดถึงจะต้มจนเป็นสีขาวน้ำนมได้ ใส่เต้าหู้ แล้วไปดึงผักกาดขาวมาจากแปลงผักอีกหน่อย หม้อเต็มหม้อ หอมอบอวลไปทั่ว
คราวนี้ไม่มีใครต้องเรียก โจวเหวินฮุยก็มารอข้าวอยู่ในครัว
"มาแล้ว มาแล้ว ดูสิ น้ำซุปปลาสีขาวแค่ไหน หอมสดยิ่งนัก วันนี้ซื้อปลามาถูกตัวจริง ๆ"
"ปลาก็รสชาติเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?" โจวเหวินฮุยถามด้วยความสงสัย
"ย่อมไม่เหมือนกันสิ ดูเหมือนเลี้ยงปลาเหมือนกัน แต่ที่จริงแตกต่างกันมากเลยล่ะ ปลาบางตัวกินหญ้า กินรำข้าว ปลาพวกนี้สีจะค่อนข้างเข้ม รสชาติดี