ที่บ้านคนเยอะมาก เฉี่ยวเฉี่ยวไม่มีเวลาไปหาเฟิ่งหลิน แต่เฟิ่งหลินก็มาหลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ
“เฟิ่งหลิน ฉันกะว่าจะไปหาเธอตอนค่ำเสียอีก”
เฉี่ยวเฉี่ยวกอดเฟิ่งหลินกระโดดโลดเต้น จริง ๆ แล้วเธอก็ยังเป็นเด็กอยู่เหมือนกัน
“ฉันรู้ว่าเธอยุ่ง ก็เลยรีบมาหาหลังกินข้าวเสร็จ อาเสี่ยว สวัสดีค่ะ!”
เจิ้งเฟิ่งหลินทักทายลั่วเหม่ยอวิ๋นกับแม่ของเฉี่ยวเฉี่ยว แล้วหันไปมองโจวเสี่ยวเหวยที่เล่นอยู่บนเตียง ดวงตาเป็นประกาย “เฉี่ยวเฉี่ยว ลูกชายเธอน่ารักจังเลยนะ”
“เขาชื่อโจวเสี่ยวเหวย”
โจวเสี่ยวเหวยคลอเคลียอยู่ในอ้อมอกคุณยาย มองคนแปลกหน้าชุดแล้วชุดเล่าอย่างรำคาญใจ
“เสี่ยวเหวย มาให้ป้าอุ้มหน่อย” เจิ้งเฟิ่งหลินยื่นมือทั้งสองออกไป แต่โจวเสี่ยวเหวยไม่ไว้หน้ากันเลย ฝังหน้าลงกับอกคุณยายทันที
“เด็กคนนี้กลัวคนแปลกหน้า ขนาดฉันยังอุ้มไม่ได้เลย”
ลั่วเหม่ยอวิ๋นพูดยิ้ม ๆ ใครเลี้ยงก็ติดคนนั้น โจวเสี่ยวเหวยไม่ค่อยติดเฉี่ยวเฉี่ยวด้วยซ้ำ เอาแต่คุณยาย
“เฟิ่งหลิน เราไปคุยกันในห้องเถอะ” เฉี่ยวเฉี่ยวจูงมือเจิ้งเฟิ่งหลินไปยังห้องเล็กของตัวเอง
“เฟิ่งหลิน ดีใจด้วยนะ ที่พี่จินเทาสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ต่อไปชีวิตของเธอก็มีความหวังแล้วล่ะ”
ทั้งสองนั่งบนเตียง เอานวมผ้าห่มคลุมเท้า คุยกันซึ่ง ๆ หน้า
“ดีใจกับเธอด้วยนะ ตอนนี้เธอก็เป็นนักศึกษาแล้วเหมือนกัน”
“ฉันคะแนนน้อย เพื่อให้ได้เรียนในเมืองนี้ ก็เลยต้องเรียนสาขาประวัติศาสตร์ ต่อไปเรียนจบออกมา อย่างเก่งก็เป็นได้แค่ครู แถมยังไม่ใช่ครูที่สำคัญอะไร ใครเขาจะเห็นความสำคัญของประวัติศาสตร์กันล่ะ แต่พี่จินเทาไม่เหมือนกัน พ่อสามีฉันบอกว่า ประเทศกำลังมุ่งเป้าไปที่การเกษตร ต่อไปพี่จินเทาต้องเป็นที่ต้องการตัวแน่ ๆ”