จ้าวจินเทาเขินเล็กน้อยพลางยิ้มพลางพูดว่า "เลขาธิการ ผมรู้ว่าทำแบบนั้นไม่ถูก แต่ท่านไม่รู้หรอก พอแบ่งให้กลุ่มย่อยรับผิดชอบ ชาวบ้านเราก็มีกำลังใจขึ้น ดวงตาเป็นประกาย หมูกับกระต่ายถูกยึดไป สมาชิกสหกรณ์ก็พากันโกรธแค้น เพราะงั้น จะให้ทำลายล้างให้สิ้นซากเลยหรือครับ"
โจวจงไห่ทุบโต๊ะฉาด "ดี ดีจริง ๆ จ้าวจินเทา ไม่คิดว่าแกจะมีเลือดนักสู้ขนาดนี้ ฟู่ซันจวิน ดูแกสิ เป็นเลขาธิการพรรคตำบลแท้ ๆ เจอปัญหาก็หลบ ยังสู้หัวหน้าหน่วยย่อยคนหนึ่งที่มีความรับผิดชอบไม่ได้เลย"
"ผม..."
จะเหมือนกันได้ยังไง เลขาธิการพรรคระดับเมืองจ้องจับผิดผมเหมือนจ้องขโมยแน่ะ
โจวจงไห่หันไปมองจ้าวจินเทา พูดว่า "จินเทา จากประสบการณ์ระดับล่างหลายปีของนายว่า การแบ่งที่นาให้ครัวเรือน เปิดนโยบายเลี้ยงหมู ไก่ กระต่าย กับวิธีรวมกลุ่มใหญ่ สองวิธีนี้ ทำยังไง ประชาชนถึงจะรวยเร็วที่สุด"
"ก็ต้องแบ่งที่นาให้ครัวเรือนสิครับ รวมกลุ่มใหญ่ งานที่วันเดียวเสร็จก็ถ่วงให้เป็นสองวัน ไม่มีการแข่งขัน ชาวบ้านก็ไปวัน ๆ ทำงานเอาคะแนนงานครบสิบแต้มก็ถือว่าจบแล้ว แบ่งที่นาให้ครัวเรือน งานในนาเสร็จ มีเวลาว่างก็เลี้ยงไก่ เลี้ยงเป็ด เลี้ยงหมู ถึงปีใหม่ทุกบ้านมีหมูกิน ชีวิตก็ดีขึ้นไม่ใช่หรือครับ"
โจวจงไห่พยักหน้าหงึก ๆ หันไปมองฟู่ซันจวิน "นายว่ายังไง"
"ผู้บังคับกองพันโจว ขอแค่นโยบายอนุญาต ขอแค่ท่านนั่งคุมอยู่ ใครจะไม่อยากแบ่งที่นาให้ครัวเรือน" ฟู่ซันจวินพูดอย่างฮึกเหิม
"หลังปีใหม่ วันที่แปดเดือนอ้าย สั่งการไปทุกหน่วยการผลิตใหญ่ในอำเภอ แบ่งที่นาให้ครัวเรือน นายกล้าทำไหม" โจวจงไห่จ้องเขม็งฟู่ซันจวิน
"กล้า กลัวอะไร รัฐมนตรีกระทรวงเกษตรประจำมณฑลพูดเอง ผมจะไม่กล้าได้ยังไง"
คลุกคลีในวงการราชการมาหลายปี ฟู่ซันจวินรู้ดีแก่ใจ ตอนนี้สนับสนุนโจวจงไห่ เขาก็คือคนของท่านรัฐมนตรีโจว