ประหยัดอดออม หยางเจิ้งมีเงินเก็บเล็กน้อย ไปร้านสหกรณ์ซื้อส้มหนึ่งชั่ง แอปเปิ้ลหนึ่งชั่ง สับปะรดกระป๋องสามกระป๋อง ไปเยี่ยมหลิวต้าเป่า
ตั้งแต่ถูกอาจารย์พากลับมาอยู่ข้างกาย หยางเจิ้งกลางวันตามอาจารย์ไปเรียนรู้ทีละโรงงาน กลางคืนยังต้องอ่านหนังสือเฉพาะทางอีกตั้งกอง
สามเดือน มองดูเหล็กจากน้ำเหล็ก กลายเป็นแผ่นเหล็กที่ได้มาตรฐานทีละขั้นตอน ขนส่งไปทั่วประเทศ รู้สึกภาคภูมิใจเป็นพิเศษ
แม้จะอยู่โรงงานเดียวกับหลิวต้าเป่า แต่หยางเจิ้งเข้ากะเช้า หลิวต้าเป่าสลับกะ โอกาสที่ทั้งคู่จะเจอหน้ากันมีน้อยแสนน้อย
นานทีพบกัน หลิวต้าเป่ามัวแต่ยุ่งดูอุณหภูมิเตา หยางเจิ้งถูกอาจารย์คุมแน่นหนา สองคนทำได้แค่ยิ้มให้กันแต่ไกล
หยางเจิ้งสำนึกในบุญคุณบะหมี่หมูสับชามนั้นที่หอมกรุ่น จึงหอบผลไม้มาเคาะประตูบ้าน
ครอบครัวห้าคนของหลิวต้าเป่ากำลังกินข้าวเย็นกันอยู่ เห็นหยางเจิ้งมา คุณป้าหลิวและคุณลุงหลิวก็ยังคงกระตือรือร้นเช่นเคย
"หยางเจิ้ง ไม่ได้มาเล่นที่บ้านเสียนาน ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม เสี่ยวเฉ่า เร็วเข้า ไปเอาถ้วยตะเกียบมา" คุณป้าหลิวกำชับ
"ไม่ ไม่ ฉันกินมาแล้วครับ ป้าหลิว ผมกับพี่หลิวไม่ได้อยู่กะเดียวกันแล้ว ไม่ค่อยได้เจอหน้า เลยตั้งใจมาเยี่ยมเขา" หยางเจิ้งยื่นผลไม้ให้คุณป้าหลิว
คุณป้าหลิวยิ้มแย้ม "ไอ้หนูนี่ มาก็มา จะเอาของมาทำไมกัน"
ต้อนรับอบอุ่นเกินไป ทำเอาหยางเจิ้งเหมือนเป็นแขกผู้มีเกียรติ รู้สึกเกร็งไปทั้งตัว
หลิวต้าเป่าดึงหยางเจิ้งพลางบอกว่า "ไป ไปห้องข้า"
"ป้าหลิว ลุงหลิว เชิญทานต่อนะครับ ผมไปคุยกับพี่หลิวก่อน"
"ดี ดี ไปเถอะ"