หลิวต้าเป่ากลับเข้าบ้าน คุณพ่อคุณแม่และน้องเล็กกำลังคัดถั่วเหลือง
“หยางเจิ้งกลับไปแล้วหรือ” คุณป้าหลิวถาม
“กลับไปแล้วครับ เข้าทำงานกะเช้า ต้องตื่นแต่เช้า” หลิวต้าเป่าช่วยคัดถั่วเหลืองไปด้วย
“เด็กคนนี้ไม่เลวเลยจริง ๆ สูงใหญ่ หนักแน่นมั่นคง มีมารยาท” คุณลุงหลิวเอ็นดูหยางเจิ้งจากใจจริง
“แต่ภูมิหลังครอบครัวเขาไม่ค่อยดีนัก เป็นเศรษฐีชาวนา”
“เศรษฐี... ชาวนา? แล้วเขาเข้าโรงงานเครื่องจักรได้ยังไง”
ในยุคที่ภูมิหลังครอบครัวสามารถบีบคนให้ตายได้ การตรวจสอบประวัติทางการเมืองของโรงงานเครื่องจักรเข้มงวดมาก เศรษฐีชาวนาจะเข้ามาได้อย่างไร?
หลิวต้าเป่าสืบทอดตำแหน่งของพ่อเข้ามาในโรงงาน น้องสาวสองคนไม่มีโควตา ได้แต่เข้าทำงานในโรงงานทอผ้าที่ค่าแรงต่ำกว่า
“พี่เขยของน้องสาวเขา เป็นผู้บังคับกองพัน” หลิวต้าเป่าพูด
คุณลุงหลิวยิ่งประหลาดใจ “เป็นไปได้ยังไง? ทหารแต่งงานกับลูกสาวเศรษฐีชาวนา?”
“ผมได้ยินว่าทหารผ่านศึกพิการบางคน จะแต่งงานกับสาวที่มีภูมิหลังไม่ดี ข้อแรกก็คือควบคุมง่าย สองคือพวกนางรู้จักดูแลคน”
“ลูกหมายความว่า น้องสาวของหยางเจิ้งแต่งงานกับคนพิการ เพื่อแลกกับโควตาให้หยางเจิ้งเข้าโรงงาน” คุณป้าหลิวถาม
“ไม่ทราบเหมือนกันครับ เขาไม่ได้พูด ผมแค่คาดเดาเอง”
“เฮ้อ พอเข้าใจได้นะ มีปมนั้นแปะอยู่ที่หัว ก็ถูกคนดูถูก แต่น้องสาวเขาแต่งกับทหาร คนทั้งครอบครัวก็ได้รับสิทธิพิเศษ”
คุณป้าหลิวถอนหายใจ หลิวเสี่ยวเฉ่าพึมพำ “จะสนใจภูมิหลังอะไรกัน ขอแค่มีความสามารถ ก็น่านับถือ”
หลิวต้าเป่าพูดหยอกเย้าว่า “เสี่ยวเฉ่า ให้หยางเจิ้งมาเป็นแฟนเอ็งดีไหม”