สหกรณ์ตำบลหนึ่งมีหน่วยการผลิตใหญ่ 13 หน่วย หนึ่งหน่วยการผลิตใหญ่มีหน่วยผลิตย่อย 8 หน่วย
จ้าวจินเทาเป็นหัวหน้าหน่วยย่อยระดับล่างสุด ตามหลักแล้ว เลขาธิการหน่วยการผลิตใหญ่ทำผิด เรื่องคงไม่ตกมาถึงหัวหน้าหน่วยย่อยอย่างเขาให้ต้องมาไกล่เกลี่ย หรือว่าเรื่องของกัวเป่าฮวากับอู๋เสีย จะลือออกไปจากหมู่บ้านของพวกเขา?
จ้าวจินเทาใจเต้นไม่เป็นส่ำ เจิ้งเฟิ่งหลินมีเรื่องบาดหมางกับอู๋เสียหนักที่สุด แล้วยังทำให้ย่าของเฉี่ยวเฉี่ยวโกรธจนล้มป่วย หรือว่าเธอจะเป็นคนแพร่งพราย?
ไม่นานก็ถึงสหกรณ์ตำบล หน้าประตูอาคารสำนักงานมีคนมุงอยู่สิบกว่าคน เซียวอวี้เจิน ภรรยาของกัวเป่าฮวา นั่งร้องห่มร้องไห้อยู่กับพื้น:
“ท่านผู้พิพากษาเที่ยงธรรมเอ๋ย ท่านผู้เฒ่าต้องเป็นที่พึ่งให้พวกเราชาวนายากจนด้วยเจ้าค่ะ นางจิ้งจอกมันขึ้นเตียงดิฉันไปแล้วนะเจ้าคะ ผู้หญิงหน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้ ต้องถอดเสื้อผ้าประจานกลางตลาดให้หมดเลย...”
คนที่ห้อมล้อมเซียวอวี้เจินอยู่คือญาติพี่น้องของเธอ จ้าวจินเทากวาดตามองก็ไปสะดุดกับเงาร่างคุ้นตา คือจวี๋ฮวาจากหมู่บ้านต้าสุ่ย
“พี่สะใภ้จวี๋ฮวา เธอไม่ลงงาน มาอยู่ที่นี่ทำไม?” จ้าวจินเทาถามเชิงขุ่นเคือง
“หัวหน้าหน่วยจ๋า บ้านอาเขยสองข้าเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะมีกะใจลงงานได้ยังไง อู๋เสียรังแกเกินไปจริง ๆ สหกรณ์ตำบลไม่ยอมให้คำตอบ พวกเราก็ไม่ไป” จวี๋ฮวาพูดด้วยโทสะสุดขีด
“เธอ... รีบกลับไปเถอะ ยังทันได้ครึ่งวันงานอีกนะ อยู่ที่นี่มีแต่พาให้ยุ่งเปล่า ๆ” จ้าวจินเทาหน้าผากย่น
“ข้าไม่กลับ หัวหน้าหน่วย ท่านต้องพูดกับเลขาธิการสหกรณ์ตำบลดี ๆ นะ จะปล่อยหญิงโสเภณีไปไม่ได้ ต้องจับนังเด็กสารเลวอู๋เสียไปถ่วงน้ำให้ได้”