พอถึงบ้านตระกูลหลิว หยางเจิ้งก็ตกใจจริง ๆ
ข้าวเต็มโต๊ะ มีทั้งปลา เนื้อ และซุปไก่ แต่หยางเจิ้งกลับมามือเปล่า
“พี่หลิว มีแขกคนอื่นหรือเปล่า” หยางเจิ้งหวาดกลัวจนไม่กล้าขึ้นโต๊ะ
“แขกที่ไหนกัน ก็แค่นาย”
หลิวต้าเป่าดึงหยางเจิ้งให้นั่ง คุณป้าหลิวถือจานกับข้าวออกมาพร้อมยิ้มร่า “หยางเจิ้ง มาแล้วเหรอ นั่งสิ พ่อหนู แขกมาแล้ว”
“คุณป้า นี่มัน กับข้าวเยอะเกินไป” หยางเจิ้งกระสับกระส่ายจนไม่รู้จะทำตัวอย่างไร
“นายกับต้าเป่าเป็นเพื่อนกัน ปกติก็แค่บะหมี่ชามเดียว ซาลาเปาลูกหนึ่ง หรือกับข้าวเหลืออีกนิด แค่ยังไม่เคยเชิญนายมากินข้าวอย่างเป็นทางการ”
คุณป้าหลิวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มองหยางเจิ้งยิ่งชอบมากขึ้น
“บะหมี่กับซาลาเปาก็ดีมากแล้ว อาหารเยอะขนาดนี้ ผม... ผมไม่เคยกินข้าวมากมายขนาดนี้เลย”
หยางเจิ้งพูดความจริง แม้แต่ตอนตรุษจีน ที่บ้านเขาเนื้อสัตว์กับข้าวอย่างมากก็แค่สองสามอย่าง
“นั่ง ๆ หยางเจิ้งนั่ง ต้าเป่า ไปเอาสุรามา” คุณลุงหลิวเดินออกจากครัว
“ไม่ ไม่ ผมยังมีธุระที่โรงงาน ดื่มสุราไม่ได้” หยางเจิ้งโบกมือรัว
“พ่อครับ ผมลากเขามาจากโรงงานนั่นแหละ มีธุระจริง ๆ ดื่มไม่ได้” หลิวต้าเป่าช่วยหยางเจิ้งแก้สถานการณ์
“ได้ งั้นก็กินข้าวกัน”
“คุณป้ากับน้องสาว ๆ ล่ะ”
“ไม่ต้องสนใจพวกนาง เรากินกันก่อน” หลิวต้าเป่าฉุดดึงหยางเจิ้งจนถึงข้างโต๊ะแล้ว
คุณลุงหลิวตักไก่ให้หยางเจิ้งเต็มชามหนึ่งก่อน เอ่ยว่า “กินเถิด ทุกวันนี้ไก่เป็นซื้อไม่ง่าย คุณป้าหนูไปชนบทแถวนั้นเอาคูปองผ้าไปแลกไก่เป็น”
“เยอะเกิน ผมกินไม่หมดหรอก”
“ดูเจ้าเด็กหนุ่มสิ ไก่ชามเดียวกินไม่หมดเลยหรือ กินเถิด กินคำใหญ่ ๆ”