เช้าวันรุ่งขึ้น เจิ้งเฟิ่งหลินออกไปทำงานแต่เช้า วันนี้เป็นงานถอนหญ้าในไร่ข้าวโพด เป็นงานของผู้หญิงล้วน
ไร่ข้าวโพดผืนใหญ่ หนึ่งคนดูแลหนึ่งแถว เจิ้งเฟิ่งหลินหาตำแหน่งระหว่างอาเหมาและอาซิ่วหลาน ทั้งสองคนเป็นปากจัดประจำหมู่บ้าน ชอบซุบซิบนินทา แถมยังชอบแพร่ข่าวซุบซิบอีกด้วย
เป็นไปตามคาด พอลงไร่ อาเหมาก็เริ่มซักถามทันที "เฟิ่งหลิน ย่าของหยางเจิ้งไม่เป็นไรนะ?"
"ไม่เป็นไร เกือบไปแล้ว แต่หัวหน้าหน่วยกดนวดตลอดทาง ช่วยไว้ได้ทัน" เจิ้งเฟิ่งหลินตอบเรียบๆ
"อย่าว่าเลย จ้าวจินเทาก็มีฝีมืออยู่นะ โรคหัวใจยังช่วยกลับมาได้ สมกับเป็นคนมีความรู้" อาเหมาชม
อาซิ่วหลานแทรกขึ้น "ว่าแต่เด็กคนนั้น อายุน้อยก็มีความสามารถ ทำไมยังไม่มีใครสู่ขอเลยล่ะ?"
"จินเทาเป็นเด็กดี แต่ปากแม่เขาน่ะสิ ด่าใครด่าได้ทั้งสิบลี้ ใครจะไม่กลัว"
อาเหมาเหล่ไปทางเจิ้งเฟิ่งหลินแล้วพูด "ถ้าไม่ใช่แม่ที่ปากจัด ข้าว่าเฟิ่งหลินกับจินเทาก็เหมาะกันดีนะ"
"อา อย่ามั่วจับคู่ผิดฝาผิดตัวเลย ฉันคู่ควรกับเขาเสียที่ไหน" เจิ้งเฟิ่งหลินไม่ได้คิดอะไรกับจ้าวจินเทาเลย
"งั้นเธอจะแต่งกับใครล่ะ? หรือว่าจะเหมือนเฉี่ยวเฉี่ยว แต่งเข้าครอบครัวในเมือง?" อาเหมาหยอก
"อาเหมา เรื่องของเฉี่ยวเฉี่ยว พวกอาเลิกเม้าท์มั่วได้แล้ว ย่าของเฉี่ยวเฉี่ยวก็เพราะเรื่องนี้แหละที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด"
"โย่ ก็แค่อู๋เสียพูดไปไม่กี่คำ เธอก็ถึงกับลงไม้ลงมือกับเขาเลยนี่?" อาซิ่วหลานลากเสียงยาว
"ใครเจอใครก็โกรธทั้งนั้นแหละ เธอยังมีหน้ามาแขวะคนอื่นอีก ตัวเองเป็นคนยังไง ไม่รู้จักสำนึกเอาซะเลย" เจิ้งเฟิ่งหลินเริ่มโยนประเด็น