หลิวซงหมิงขนของเสร็จ โจวจงไห่ก็ไล่เขากลับไป
รวมทหารที่มาช่วยด้วยทั้งหมดห้าคน ถนนซงซานไม่มีโรงอาหาร ที่บ้านก็ไม่มีกับข้าวมากนัก จึงให้พวกเขากลับไปกินที่โรงอาหารเขตทหาร
หลิวซงหมิงเหนื่อยจนเหงื่อโชกทั้งตัว ยังไม่ได้กินข้าวสักคำ แต่ก็ยังร่าเริง "ท่านผู้บัญชาการ ผมกลับก่อนนะครับ อีกสองสามวันติดตั้งโทรศัพท์ที่บ้านเสร็จ มีธุระก็โทรมาสั่งได้เลย"
"ได้ ได้ รีบไปเถอะ อย่าให้ไปไม่ทันข้าวโรงอาหารล่ะ"
"ครับ"
แล้วก็กลับไปด้วยความหิวโซ ที่บ้านตระกูลโจวทำกับข้าวสามอย่าง วุ้นเส้นตุ๋นหมูสามชั้น หูหมู และเต้าหู้ผัดหมูสับ
เฉี่ยวเฉี่ยวเห็นเต้าหู้ขาวเนียนนุ่มก็รู้สึกแปลกใจ "พี่หู เต้าหู้ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ"
"เสี่ยวเหวยแปดเดือนแล้ว กินอาหารเสริมได้บ้าง เต้าหู้หมูสับไม่มันมาก ย่อยง่ายด้วย ตั้งใจทำให้เสี่ยวเหวยโดยเฉพาะ"
"ปกติเสี่ยวเหวยก็กินข้าวสวยกับซาลาเปา แต่ไม่ค่อยกินกับข้าว ข้าวหน้าเต้าหู้หมูสับ ลองดูสิว่าเขาจะกินไหม"
"เฉี่ยวเฉี่ยว เธอไปกินข้าวเถอะ ฉันป้อนข้าวเด็กเอง"
"ไม่ได้ค่ะ พี่ทำกับข้าวเหนื่อยแล้ว พี่ไปกินเถอะ ฉันป้อนเอง"
"ฉัน ฉันไม่กิน ฉันกลับไปกิน"
"พี่หู อย่าค่ะ ต่อไปก็เป็นครอบครัวเดียวกัน กินด้วยกันเถอะ"
"เฉี่ยวเฉี่ยว เธอไปกินเถอะ ฉันป้อนข้าวเด็ก"
"เกรงใจเหรอคะ งั้นพี่ป้อนเด็กไป ฉันตักกับข้าวไว้ให้"
หูเซี่ยวเหมยเกรงใจมาก ตักข้าวแล้วอุ้มเสี่ยวเหวยไปที่ห้องนั่งเล่น
ครอบครัวได้กินข้าวกันเสียที เฉี่ยวเฉี่ยวกินวุ้นเส้นคำหนึ่งแล้วพูดว่า "พ่อแม่ลองชิมสิ อร่อยกว่าที่หนูทำอีก"