กลับมาถึงเกสต์เฮาส์ โจวจงไห่ลองสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ดู ใส่ได้พอดีตัวดีมาก ดูขรึมขลัง เพิ่มบารมีข้าราชการขึ้นอีกหลายส่วน
“พรุ่งนี้ใส่เสื้อตัวนี้ไปมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เถอะ” ลั่วเหม่ยอวิ๋นแนะนำ
“ไม่ได้นะ ไม่ได้เด็ดขาดเลย ผมจะไปขอข้าวกิน ใส่เสื้อสวย ๆ แบบนี้ เขาจะให้ข้าวผมไหม”
โจวจงไห่รีบปฏิเสธ เรื่องนี้เขามีประสบการณ์ ยิ่งพูดให้ดูน่าสงสารมากเท่าไหร่ ของดี ๆ ของคนอื่นถึงจะถูกหยิบออกมาให้
“พวกเขาวิจัยเมล็ดพันธุ์ที่ให้ผลผลิตสูงออกมาได้ แล้วไม่แจกให้ชาวนาปลูก หรือว่าจะเก็บไว้กินเอง”
“เมล็ดพันธุ์ก็มีมูลค่า คุณต้องจ่ายเงินนะ กระทรวงการคลังให้มาแค่หนึ่งแสนหยวน ลูกหมู กระต่าย ไก่ เป็ด ห่าน ล้วนต้องให้รัฐบาลจ่ายก่อนแล้วชาวนาค่อยผ่อนทีหลัง เงินก้อนนี้ไม่ใช่เล็ก ๆ นะ ผมให้เงินสถานีเครื่องจักรกลการเกษตรไป แค่จ่ายครึ่งเดียว อีกครึ่งค้างไว้ก่อน ทุกอย่างเริ่มต้นยาก พออำเภอทองแดงประสบความสำเร็จ ปีหน้าก็ง่ายขึ้นเยอะ”
โจวจงไห่ถอดเสื้อคลุมขนสัตว์ออก แขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าอย่างทะนุถนอม แล้วสวมเสื้อบุนวมทหาร
“งานของคุณนี่ทำไมดูเหมือนต้มตุ๋นหลอกลวงยังไงก็ไม่รู้” ลั่วเหม่ยอวิ๋นขมวดคิ้วพูด
“แวดวงราชการ ก็คือการต้มตุ๋นหลอกลวง แค่ดูว่าใครหลอกใครได้เท่านั้นเอง ในโลกนี้ นอกจากคุณแล้ว ไม่มีใครหลอกผมได้หรอก”
“ฉันจะหลอกอะไรคุณได้”
“หลอกหัวใจผมไง มานี่ นั่งก่อน อย่าเพิ่งวุ่นวาย”
โจวจงไห่ดึงมือลั่วเหม่ยอวิ๋นให้นั่งลง ถามว่า “กลับไปทำงานโรงพยาบาล เริ่มจากหมอธรรมดา จะปรับตัวได้ไหม ถ้าทำแล้วไม่สบายใจ กลับบ้านมาเลี้ยงหลานก็ได้นะ”
“พูดอะไรน่ะ คิดว่าคุณมีงานทำได้ แต่ฉันจะมีงานทำไม่ได้รึไง ที่เหวินจิ้งยังติดเงินอยู่ไม่น้อยเลย แผนกศัลยศาสตร์เงินเดือนสูง ขอแค่ให้ฉันขึ้นโต๊ะผ่าตัด จะเป็นหัวหน้าแผนกหรือไม่ก็เหมือนกัน”