ใกล้เปิดเทอมแล้ว หยางเจิ้งมาถึงเมืองหวยหลินก่อนกำหนด กว่าจะหาบ้านเลขที่ 126 ถนนซงซานพบก็เป็นช่วงบ่าย
หูเซี่ยวเหมยได้ยินเสียงออด มืออุ้มเสี่ยวเหวยพลางถามผ่านประตูเหล็ก “คุณมาหาใครเหรอ”
“เสี่ยวเหวย ฉันเป็นน้าชายนะ พี่สะใภ้ เปิดประตูหน่อย” เมื่อเห็นโจวเสี่ยวเหวย หยางเจิ้งก็ทักทายอย่างดีใจ
“คุณมาหาใครเหรอ” หูเซี่ยวเหมยถามอย่างไม่พอใจ
“พี่สะใภ้ ผมเป็นพี่ชายของหยางเฉี่ยว คุณเป็นพี่เลี้ยงเด็กของบ้านนี้ใช่ไหม” หยางเจิ้งรีบอธิบาย
“คุณมีจดหมายแนะนำตัวไหม”
“ผม... ผมมาจากโรงงานเครื่องจักรกลประจำเมืองหวยหลิน มาเยี่ยมน้องสาว ไม่ได้เปิดจดหมายแนะนำตัวมาครับ”
“ไม่มีจดหมายแนะนำตัว แล้วฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าคุณเป็นพี่ชายของเฉี่ยวเฉี่ยว”
“ผม... พี่สะใภ้ เสี่ยวเหวยรู้จักผมนะ ดูสิ เขาอยากให้ผมอุ้มแล้ว”
โจวเสี่ยวเหวยดิ้นไปมา เกือบจะพุ่งออกจากอ้อมกอดของหูเซี่ยวเหมยแล้ว หูเซี่ยวเหมยกอดแน่น ยังคงไม่ไว้ใจหยางเจิ้ง
“ไม่ได้ มีคนมากมายที่หาเรื่องต่างๆ มาเข้าพบรัฐมนตรีโจว คุณไม่มีจดหมายแนะนำตัว ฉันให้คุณเข้ามาไม่ได้”
หยางเจิ้งเกาหัว จะพิสูจน์ได้ยังไงว่าตัวเองเป็นพี่ชายของเฉี่ยวเฉี่ยวนะ
ขนาดบ้านน้องสาวยังเข้าไม่ได้เลย
ที่ชั้นสาม เฉี่ยวเฉี่ยวที่กำลังนอนกลางวันได้ยินเสียงร้องของโจวเสี่ยวเหวย นึกว่ามีหัวหน้าคนไหนอยากมาเข้าพบพ่อสามีอีกแล้ว จึงลุกขึ้น เปิดหน้าต่างถาม “พี่หู หาผู้อำนวยการโจวเหรอ บอกไปว่าไม่อยู่บ้าน”
“ไม่ใช่ เขาบอกว่าเป็นพี่ชายของคุณ...”
“เฉี่ยวเม่ย หยางเฉี่ยว เปิดประตู...” หยางเจิ้งตะโกนอยู่นอกประตูเหล็ก
“พี่ พี่หู รีบเปิดประตู เปิดประตู...”
หูเซี่ยวเหมยถามอย่างสงสัย “คุณเป็นพี่ชายของเฉี่ยวเฉี่ยวจริงๆ เหรอ”