วันรุ่งขึ้น ลั่วเหม่ยอวิ๋นพาเฉี่ยวเฉี่ยวไปเดินเล่นซื้อของ
ที่พักครอบครัวทหาร หน้าประตูมียามถือปืนยืนเฝ้าอยู่
"สวัสดีครับ หัวหน้าลั่ว!" เมื่อเห็นลั่วเหม่ยอวิ๋น ยามก็ยืนตรงทำความเคารพ
"สวัสดีจ้ะ ลำบากหน่อยนะ"
ลั่วเหม่ยอวิ๋นโบกมือ แล้วนึกอะไรขึ้นได้ จึงจูงมือเฉี่ยวเฉี่ยวมาหายาม พลางพูดว่า "เสี่ยวอู๋ นี่หยางเฉี่ยว ลูกสะใภ้ของฉันเอง ฝากดูแลด้วยนะ"
ยามทำความเคารพทันที "สวัสดีครับ สหายหยางเฉี่ยว!"
เฉี่ยวเฉี่ยวหน้าแดง ไม่เคยมีใครให้เกียรติเธอเช่นนี้มาก่อน ทำให้เธอประหม่าไปหมด
ลั่วเหม่ยอวิ๋นจับมือเฉี่ยวเฉี่ยวไว้ "ไปจ้ะ ไปตลาดกันก่อน"
ออกจากที่พักครอบครัวทหาร เดินไปทางซ้ายประมาณหนึ่งลี้ ก็จะถึงถนนใหญ่ที่พลุกพล่านสายหนึ่ง
มีทั้งร้านขายข้าว ร้านขายกับข้าว ร้านสหกรณ์ ร้านซ่อมรองเท้าและร่ม ร้านตัดผม และร้านถ่ายรูป ครบทุกอย่าง
เฉี่ยวเฉี่ยวมองไปรอบ ๆ ด้วยความสนใจ ที่พักครอบครัวทหารไม่ได้อยู่ใจกลางเมือง แต่เฉี่ยวเฉี่ยวรู้สึกว่าที่นี่คือเมืองที่เจริญแล้ว
ลั่วเหม่ยอวิ๋นพาเฉี่ยวเฉี่ยวเข้าร้านสหกรณ์ มีตู้กระจกเรียงรายเป็นแถว บนชั้นด้านหลังวางของใช้ในชีวิตประจำวันมากมาย ละลานตา
"เฉี่ยวเฉี่ยว อยากได้อะไรมากที่สุด แม่จะซื้อให้" ลั่วเหม่ยอวิ๋นจูงมือเฉี่ยวเฉี่ยวพลางถาม
"หนู... หนูไม่เอาอะไรเลย ที่บ้านมีหมดแล้ว"
เฉี่ยวเฉี่ยวมองกระติกน้ำร้อนบนตู้ เธออยากได้มาก อยากเอาไปให้แม่ที่บ้าน
บ้านสกุลโจวมีกระติกน้ำร้อนทหารหลายใบ เทน้ำร้อนใส่เข้าไป จนถึงค่ำน้ำก็ยังร้อนอยู่
หมู่บ้านต้าสุ่ยไม่มีกระติกน้ำร้อน พอมีแขกมาบ้าน ก็ต้องก่อไฟต้มน้ำ แล้วค่อยชงชา