40 นาทีก็ถึงโรงงานเครื่องจักรกลหวยหลินของเมือง
ถังผิง ผู้จัดการโรงงาน รออยู่ที่ประตูโรงงานตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
“ผู้บัญชาการกองพลโจว ลำบากท่านแล้ว ต้องมาเองด้วย” ถังผิงโค้งคำนับทำท่าเกรงใจเดินมาต้อนรับ
“ผู้จัดการถัง หยางเจิ้งก็เหมือนลูกชายของฉัน ลูกชายมารายงานตัววันแรก คนเป็นพ่อจะไม่มาได้ยังไง” โจวจงไห่หัวเราะเสียงดัง
“ใช่ ใช่ ที่พักของหยางเจิ้ง และอาจารย์ ผมจัดการเองทั้งหมด ท่านวางใจได้ เด็กอยู่ใต้การดูแลของผม จะไม่ให้ลำบากเด็ดขาด”
“ดี ขอบใจนะ ไปดูหอพักกันเถอะ อ้อ ฉันอยากพบอาจารย์ของหยางเจิ้งด้วยตัวเอง”
ถังผิงนำทางอยู่ข้างหน้า โจวจงไห่ก้าวใหญ่ตามหลัง หยางเจิ้งเดินตามหลังมา
เดินพลางมองพลาง หยางเจิ้งมองไปรอบ ๆ โรงงานใหญ่โตจริง ๆ
“ทางนี้เป็นเขตการผลิต หยางเจิ้งจัดให้อยู่ที่โรงถลุงเหล็กหนึ่ง อาจารย์ของเขาชื่อเฉินเหยียน สมชื่อคนเลย เข้มงวดและซื่อตรง อารมณ์ไม่ดี แต่ฝีมือดี มีฝีมือจริง ๆ” ถังผิงระมัดระวังสังเกตสีหน้าโจวจงไห่
“ดี อยากเรียนฝีมือจริง ก็ต้องมีอาจารย์ที่เข้มงวด”
โจวจงไห่พอใจมาก หยางเจิ้งจะเดินสายเทคนิค ก็ต้องเลือกอาจารย์ที่มีฝีมือ
เดินไปอีกไม่กี่ก้าว เห็นชายสวมชุดทำงานสีน้ำเงินเดินผ่านมา ถังผิงร้องเรียกทันที “อาจารย์เฉิน มา มา”
ชายหนุ่มเดินมาแบบไม่ค่อยเต็มใจ “ผู้จัดการถัง ทำงานอยู่นี่นา มีเรื่องอะไร”
“ทำงาน ทำไมไม่อยู่ในโรง มาหลบเดินเล่นอยู่ข้างนอก ไปแอบสูบบุหรี่มาอีกแล้วใช่ไหม”
“เฮ้ ผู้จัดการถัง จับขโมยต้องได้หลักฐานนะ ท่านอย่ามั่วพูด”