โจวจงไห่ดูแลโจวเหวินฮุยอยู่ที่บ้าน
ลุกจากเตียง เข้าห้องน้ำ อาบน้ำ เขาใช้มือข้างเดียวก็ยกโจวเหวินฮุยขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
“พ่อกับแม่จะกลับกรมทหารกันวันนี้ เฉี่ยวเฉี่ยวดูแลลูกได้ดีพอ”
ต่อหน้าคนนอก โจวจงไห่ดูองอาจน่าเกรงขาม แต่เฉพาะต่อหน้าลูกชาย เขากลับใช้น้ำเสียงอ่อนโยน แสดงถึงความรู้สึกผิดของพ่อที่มีต่อลูกอย่างสุดซึ้ง
รู้สึกผิดอะไรน่ะหรือ? ก็รู้สึกผิดที่คราวนั้นน่าจะให้เขาออกไปรบเอง ถึงจะแขนขาดขาขาดก็ไม่เสียดาย
แต่ทหารไม่มีสิทธิ์เลือก ประเทศชี้ไปทางไหนก็รบทางนั้น ใครถูกส่งไปก็ต้องไป
หากเลือกได้ พ่อแม่ของนักรบคงยอมเป็นตัวแทนลูกทุกคน
“สงครามยังไม่จบหรือ?” เนิ่นนาน โจวเหวินฮุยเอ่ยถาม
หลังจากรอดชีวิตกลับมารักษาตัวในประเทศ เขาก็ไม่เคยถามถึงเรื่องแนวหน้าอีกเลย
“ใช่ กองพลของพ่อยังไม่ได้รับภารกิจออกรบ รอคำสั่งอยู่ตลอดเวลา พร้อมออกเดินทางทุกเมื่อ” โจวจงไห่จัดผ้าห่มให้ลูกชายพลางพูดไปด้วย
“แม่ล่ะ?”
“หน่วยแพทย์สนามของแม่ ออกเดินทางไปชุดหนึ่งแล้ว พ่อไปแล้ว แม่คงไม่ไป” โจวจงไห่พูดเรียบ ๆ
“พวกคุณ… ต้องปลอดภัยนะ…” โจวเหวินฮุยพูดอย่างแข็งกระด้าง
โจวจงไห่นั่งลงข้างเตียง ล้วงซองบุหรี่ออกมาอย่างลนลาน จุดมวนหนึ่ง สูดเข้าไป แล้วถามโจวเหวินฮุยว่า “สูบไหม?”
“ไม่ ไม่อยากลอง”
“อืม สูบบุหรี่ไม่ดีหรอก เหวินฮุย เฉี่ยวเฉี่ยวก็เป็นเด็กที่ชะตาลำบาก หวังว่าลูกจะดูแลนางดี ๆ สิ่งที่ลูกคิด พ่อรู้ทั้งหมด…” โจวจงไห่พูดอ้อมแอ้ม ราวกับไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อ
“ผมจะอยู่กับนางด้วยดี” โจวเหวินฮุยตอบอย่างสงบ