โจวจงไห่กับลั่วเหม่ยอวิ๋นนินทาลูกชายลูกสะใภ้กันมาตลอดทาง
"ที่บ้านมีแค่พวกเขาสองคน ความสัมพันธ์ต้องดีขึ้นแน่ เฉี่ยวเฉี่ยวน่ารักซื่อๆ อย่างนี้ ลูกชายเราจะไม่หวั่นไหวได้ยังไง" ลั่วเหม่ยอวิ๋นพูดอย่างสุขใจ
"ถ้าได้หลานชายสักคนจะดีมากเลย" โจวจงไห่หัวเราะเขลาๆ ฝันหวาน
"รีบไม่ได้นะ เพิ่งผ่านมาแค่ไหน จับสองคนนอนด้วยกันได้ หลานชายก็แค่เร็วหรือช้าเท่านั้นเอง เออ ตาเฒ่า หลานสาวฉันก็ชอบนะ เธอต้องไม่หนักชายเบาหญิงนะ"
"ดูเธอพูดเข้า เรามีลูกชายสองคน มีหลานสาว ฉันต้องอุ้มทะนุถนอมสิ จะรังเกียจได้ยังไง"
"อืม เหวินฮุยบอกว่า เขาตากแดด มองเฉี่ยวเฉี่ยวขุดดิน อ่านหนังสือน้อยลงแล้วด้วย อุ้ย คู่รักตัวน้อย ใช้ชีวิตกันอย่างรู้เรื่องรู้ราว ใจฉันนี่จู่ๆ ก็โล่งไปหมดเลย"
ลั่วเหม่ยอวิ๋นผ่อนคลายจริงๆ ลูกชายถูกหามลงจากสนามรบ รักษาตัวที่โรงพยาบาลกว่าครึ่งปี กลับบ้านก็ใกล้จะหนึ่งปีแล้ว รวมแล้วเกือบสองปี ใจของเธอถูกแขวนอยู่บนอากาศตลอดเวลา
ลูกชายเก่งกาจยิ่ง อยู่ดีๆ ก็เสียขาทั้งสองข้าง เป็นการกระทบกระเทือนหนักหนา ทำให้เขาเหมือนคนเป็นแต่ตาย ใช้ชีวิตลอยไปวันๆ
ตอนนี้ ลูกชายพูดมากขึ้น แถมยังนอนกับเฉี่ยวเฉี่ยวด้วย อุ้ย อารมณ์เหมือนท้องฟ้าหลังฝนตกหนัก สะอาดบริสุทธิ์งดงาม
คนขับรถฟังผู้บัญชาการกับภรรยากระซิบกระซาบ เหมือนหนุ่มสาวกำลังคบหากันในหมู่บ้าน อดยิ้มไม่ได้
ตั้งแต่ลูกชายผู้บัญชาการขาพิการ อารมณ์ของเขาก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ขยับตัวก็ด่าพลทหารประจำการให้หัวหด
คนขับรถตามผู้บัญชาการทุกวัน รู้ดีถึงความสุขทุกข์ของเขา เขามักได้ยินเสียงถอนหายใจของผู้บัญชาการ เห็นความว้าเหว่ ความทุกข์ในใจ ไม่มีใครเข้าใจ